تابستان دیگری است و ایران هنوز پس لرزه های » انتخابات 92″ را پشت سر نگذاشته است. بحث در سطوح گوناگون ادامه دارد. دولت مستقر جان به جان آفرین تقسیم کرده است و درمراسم «خادم مظلوم» وعده می دهند که رئیسش با امام زمان بازخواهد گشت.

اقتدارگرایان که در ارکان قدرت استوارند، صبر پیشه کرده اند و سخنگویانشان تهدید دولت در راه را پیش گرفته اند. موافقین و مخالفین دادن رای، نبرد تازه ای را آراسته اند. داستان حضور علی فلاحیان- سر سلسله قاتلان زنجیره ای- در صف اول مراسمی که شهرام ناظری به افتخار «رئیس جمهور منتخب» آواز در انداخته و پگاه آهنگران، نامه نجات به همراه دارد، دامنگیر می شود. نوبت به فریدون می رسد که در انگستان روحانی شد و دکترا گرفت وحالا با 35 درصد آرای مردم ایران رئیس جمهور کشوراست؛ و در صحت و سقم این حکایت جنجال در می گیرد. افراطیون دو گروه بهم می تازند. موافقین کلید نجات ایران را در دستان حسن روحانی می بینند، پیروزی تیم ملی فوتبال را از قدوم مبارک اومی شمارند. کار بجائی می رسد که آزادی موسوی و رهنوردو کروبی را درنیمه شعیان پیشاپیش جشن می گیرند. نه سکوت هاشمی تاثیر دارد و نه پژواک سخن مکرر خاتمی: «توقعات بیجا از دولت ایجاد نشود؛ دولت معجزه نمی تواند بکند. فقط می گوییم، رویکردها تغییر کند و اندک اندک پیش برویم. فردا تورم و بیکاری ویران کننده از بین نخواهد رفت و روابط خارجی اصلاح نخواهد شد. نباید این توقعات را داشته باشیم.»

مخالفین بر سوابق دیر سال امنیتی روحانی انگشت می گذارندو » انتخابات ٩٢» را «مراسم تدفین جنبش سبز و احیای نظام» عنوان می دهند. سخنان محمد رضا باهنر بازنشر می یابد که یک هفته قبل از انتخابات «روحانی در نامه‌ای به رهبری، برپایبندی خود به آرمان های نظام تاکید کرده و افزوده است که همواره مطیع و همراه نظام بوده و اکنون نیز چنین است.» سخنان احمد جنتی و چند فرمانده مهم سپاه را بخاطرها می آورند که درست در روز رای گیری، تاکید کرده بودند: «رییس جمهور آینده باید مطیع کامل رهبر باشد.»

غیبت معنی‌دار «خودسرها» به چشم می آید. کسی درفیس بوک می نویسد: «نیروهای خودسر قبلاً همه جا بودند. نیروهای موسوم به خودسر، نه خودسر که ناخودسرند و تا دستور نرسد، نمی‌تازند.»

خبرهای مهم هفته در سایه این جدال، به نظر نمی آیند. افشین اسانلو، فعال کارگری در زندان جامعه ای را که نبرد «یاس» و «امید» درآن ادامه دارد، می گذاردو درمی گذرد. ۴۴ زندانی سیاسی در تسلیت نامه خود می نویسند: «ما زندانیان سیاسی بار دیگر اعلام می‌کنیم دستگاه قضایی و سازمان زندان‌ها مسوول جان باختن مرحوم هدی صابر و افشین اسانلو و هرگونه اتفاقات دیگری از این نوع هستند.»

یک مقام قضایی شیراز می‌گوید بزودی شش حکم قطع دست بزودی در این شهر اجرا می‌شود.

چند رقم ناچیز آفتابی می شود: دیوان محاسبات از «تخلف ۹٫۲ میلیارد دلاری» دولت احمدی‌نژاد –ـ همان پاکترین دولت تاریخ-ـ خبر می دهد.اکبر ترکان، مشاور حسن روحانی، می گوید: «۴۶ میلیارد دلار هزینه در پارس جنوبی، به تولید نرسیده است.»

 ادیب مایلا، رئیس بانک مرکزی سوریه از دریافت» اعتبار یک میلیارد دلاری دولت ایران «خبر می دهد.ودرست در روزهایی که عربستان رسما اعلام می کند» نباید درباره مداخله ایران و حزب الله لبنان در سوریه سکوت کرد.» و «دوستان سوريه» بر سر حمایت بیشتر از مخالفان بشار اسد، به توافق می رسند.

جان کری، وزير امور خارجه آمريکا از جمهوری اسلامی می خواهد که از موقعيت و فرصت ويژه‌ای که فراهم شده است برای رفع نگرانی‌ها در مورد برنامه هسته‌ای خود استفاده کند.

موشه یعالون وزیر دفاع اسراییل هشدارمی دهد: «ایران باید بین سلاح هسته‌ای و آینده بقای خود یکی را انتخاب کند.»

مبلغان نظریه «برد ـ-برد» درانتخابات ۹۲، می کوشند «توقعات» و «مطالبات» داخلی را محدود و کنترل کنند، تحلیلگران متعدد در رسانه های فارسی زبان و نشریات مهم جهان، سرگرم بررسی وضعیت تازه هستند.

«نگاه هفته» که افق هفته را رصدمی کند، تا اعلام رسمی کابینه جدید و روشن و دقیق شدن برنامه «شیخ دیپلمات» می کوشد با انتشار برخی از تحلیلهای روشنگر بر رویدادها پرتو بیشتری بیافکند. در آغاز قرعه فال بنام امیر طاهری، یکی از بهترین روزنامه نگاران ایران می افتدکه نوشته اش در الشرق الاوسط،  منتشر شده و ترجمه اش از نظر خوانندگان می گذرد.

روحانی با انتظارات بسیاری روبروست

امیر طاهری

او همان «اصلاح طلب میانه رو»یی است که خیلی ها آرزویش را می کردند. خیر، او درواقع یکی از مسؤولانی است که تمایل چندانی برای انجام تغییرات قابل توجه ندارد. طی یک هفته گذشته، این دو تحلیل ضد و نقیض بر مباحثات مربوط به انتخاب حسن روحانی به عنوان رییس جمهور جدید جمهوری اسلامی سایه افکنده است.

آیا امکان تحلیل دیگری وجود دارد؟

برای پاسخ به این سؤال باید چند نکته کلیدی را یادآوری کنیم.

ابتدا اینکه روحانی به عنوان نامزد یک جناح خاص وارد انتخابات نشد. حتی پس از قلع و قمع نامزدها توسط شورای نگهبان، چهار جناح حکومت هنوز نمایندگان واجد شرایط خود را داشتند. بنابراین روحانی می توانست خود را به عنوان نامزد چندین جناح بشناساند.

درعین حال، میزان آرای به دست آمده برای او باعث شد تا تمامی جناح ها او را بپذیرند. در میان نامزدهای باقی مانده در گردونه انتخاباتی او تنها نامزدی بود که به چند دلیل منحصر به فرد بود.

او یک روحانی است و از این حیث، روحانیون وی را قبول دارند، گرچه هرگز به عنوان یک شخصیت مذهبی فعالیت نکرده. او به لطف همکاری نزدیک اش با سپاه پاسداران جمهوری اسلامی طی چندین دهه، ازسوی نظامیان که به عنوان یک قدرت پشت صحنه در ایران مطرح اند، پذیرفته شده. موقعیت چندین ساله او، به عنوان یک مسؤول رسمی در زمینه امنیت نیز، وی را در برابر دستگاه های پرقدرت امنیتی که در چهار سال اخیر تلاش کردند وجهه احمدی نژاد را خراب کنند، قابل قبول کرده است. روحانی همچنین ازسوی تکنوکرات ها و مدیران نخبه حکومت مورد قبول می باشد. او یک بازرگان موفق به شمار می رود و سال ها به عنوان مدیر عامل یکی از بزرگ ترین نهادهای سپاه پاسداران فعالیت می کرده و هزاران قرارداد پرسود را با بخش خصوصی منعقد کرده است.

ولی روحانی یک دیپلمات نیز هست و اشخاص زیادی را در خارج از کشور می شناسد. جک استراو، نخست وزیر پیشین بریتانیا و دومینیک دوویلپن، وزیر خارجه پیشین فرانسه، از او به عنوان دوست یاد می کنند.

روحانی انتخاب خود را مدیون هیچ کس نیست، بلکه ترکیب چندین حالت او را منتخب کرده است.

تا زمانی که بحث روحانی مطرح باشد، همه چیز در جهت مثبت پیش می رود.هر چند انتخاب او شامل نکات منفی نیز می شود. ابتدا اینکه او از پایگاه مردمی خاصی برای انتخاب برخوردار نبود. بسیاری از کسانی که به او رأی دادند، این کار را بسیار ساده انجام دادند، زیرا نامزدهای جناح رقیب را نمی پسندیدند. آنها روحانی را به عنوان تنها گزینه موجود در برابر ولایتی، جلیلی، و قالیباف می دیدند که ـ– البته شاید به غلط –ـ از گزینه های خامنه ای به شمار می رفتند. آنها برای اعتراض علیه رهبر، روحانی را برگزیدند.

روحانی برای نشان دادن خود به عنوان رییس جمهور، قادر است از تمامی منابعی که دراختیار اوست بهره ببرد و یک پایگاه شخصی مورد حمایت برقرار سازد. ولی این موضوع زمان می برد و تجربه احمدی نژاد نشان داد که این کار آسانی نیست.

انتخاب روحانی یک نکته منفی دیگر نیز دارد. روحانی در میان هفت رییس جمهور در جمهوری خمینی، با کمترین میزان رأی انتخاب شده؛ کمی بالاتر از ۵۰ درصد. میانگین در میزان رأی شش رییس جمهور قبلی بیش از ۷۰ درصد است، درحالی که خامنه ای اولین رییس جمهوری است که با ۹۶ درصد آرا به عنوان رییس جمهور انتخاب شد. انتخابات ۱۴ ژوئن به لحاظ تعداد رأی دهنده دومین انتخابات کم حضور در تاریخ انتخابات ریاست جمهوری ایران است. تعداد رأی دهندگان در انتخابات چهار سال پیش در حدود ۱۲ درصد بیشتر بود. جالب تر آنکه این تعداد در شهرهای بزرگ کم ترین رقم خود را ثبت کرده. از شش و نیم میلیون رأی جمع شده برای روحانی، در تهران حدود یک میلیون و دویست هزار رأی به صندوق ها ریخته شده. نبود حمایت در شهرهای بزرگ قابل تأمل است اگر بخواهیم روحانی را حامل یک برنامه اصلاحاتی و مورد قبول طبقه متوسط شهرنشین بدانیم.

روحانی با یک مشکل بزرگ دیگر نیز روبروست. اینکه هیچ کس به طور کامل نمی داند که او به واقع کیست. بسیاری، خواست ها و تمایلات خود را مطرح کرده اند و اگر او نتواند این خواست ها را برآورده سازد، علیه او موضع گیری خواهند کرد. این همان حالتی است که برای محمد خاتمی نیز اتفاق افتاد؛ یک شخصیت آراسته و محجوب، ولی یک سیاستمدار ضعیف، که ابتدا به عنوان نامزد ضد حاکمیت وارد ریاست جمهوری شد و هشت سال بعد مورد بدنامی قرار گرفت. ایرانیان از هم اکنون لیست بلند بالای خواست های خود را برای روحانی در اینترنت منتشر کرده اند تا او آنها را برآورده سازد.

بسیاری از او خواسته اند که ابتدا زندانیان سیاسی را آزاد کند. برخی دیگر نیز از او خواسته اند که از سقوط ارزش ریال جلوگیری کند و روند تورم را که به ۳۰ درصد رسیده متوقف سازد. برخی معتقدند که انتخاب او باعث پایان یافتن تحریم های اعمال شده ازسوی ایالات متحده، سازمان ملل و اتحادیه اروپا خواهد شد.

کشورهای بزرگ نیز به نوبه خود این آرزو را در سر می پرورانند که روحانی بتواند معضل پرونده هسته ای را با یک چوب جادویی حل و فصل کند. ممکن است که انتظارات بیش از حد، ریاست جمهوری روحانی را قبل از شروع از مسیر خود خارج کند.

هیچ کس نمی داند ریاست جمهوری روحانی چگونه می تواند منجر به حل مشکلات شود. باید صبر کنیم و ببینیم که آیا او خواهد توانست حتی کابینه خود را تشکیل دهد و کنترل وزارتخانه های کلیدی مانند وزارت اطلاعات و امنیت، وزارت خارجه، وزارت دفاع، وزارت کشور، و وزارت نفت را در دست بگیرد.

به من گفته اند که روحانی درحال مذاکره با آیت الله خامنه ای است که ریاست جمهوری خود را با یک اقدام سمبولیک بزرگ مانند پایان بخشیدن به حصر خانگی میرحسین موسوی و مهدی کروی آغاز کند. در صحنه بین المللی، براساس گزارش ها، او به دنبال کسب مجوز برای انجام اولین دیدار رسمی اش به عربستان سعودی است تا تنش ها را در منطقه کاهش دهد و یک راه حل مشترک برای تراژدی سوریه بیابد.

آنهایی که امید زیادی به روحانی بسته اند بهتر است قدری انتظارات خود را کم کنند. به هرحال، در سیستم خمینی، حرف آخر را همیشه رهبر می زند و این مسأله در ماده های ۱۱۰ و ۱۷۶ قانون اساسی به وضوح آمده. طی دو سال اخیر، خامنه ای اقتدار خود را مجدداً با شدت بیشتری اثبات کرده و مصمم است که خود را به عنوان تنها تصمیم گیرنده در ایران بشناساند.

روحانی به مانند دیگران اسلاف خود، با رهبر برخوردهایی خواهد داشت. ولی مهم این است که این برخوردها در چه حوزه و به چه شیوه ای صورت می گیرد.

خوشبختانه روحانی وعده هیچ چیز را نداده. نماد کمپین انتخاباتی او، کلید نقره ای، یک گزینه مناسب بود. یک کلید در را باز می کند، ولی ما نمی دانیم چه چیزی پشت دری که او باز می کند نهفته است.

بازی تمام نشد، می شود گفت  هنوزشروع هم نشده است. برنده و بازنده ای در کارنیست، مگر دموکراسی. نه آن حدود18 میلیونی برنده اند که به شعار»امید و تدبیر» رای دادند و نه حدود ۱۷ میلیون نفری که زیر پرچم اقتدارسینه زدند. آن ۱۵حدود میلیون نفری هم که بهر دلیل رای ندادند، بازنده نیستند.

تاریخ، بعد ازاین مرحله بازی که تازه دارد شروع می شود، در اوراق خود ثبت خواهد کرد که کدام یک ازاین سه گروه می توانند دردور بعدی بازی کنند.آیا اقتدار گرایی حق دارد که آینده ایران و حتی اسلام را در مشت های گره کرده جا می دهد؟ آیا نیروهای مختلف اجتماعی که در فاصله چهارسال دستبندهای سبز را که نشانه کف مطالبات ملی بود باز کردند و با جامه بنفش چند طبقه پائین تر رفتند، در این عقب نشینی برحق بودند؟ یا نیروهای سیاسی- اجتماعی دیگر که در » نظام» سیاسی کنونی روزنه امید نمی بینند و «انتخابات آزاد و منصفانه» را راه نجات می یابند؟ همه این نیروها که در وزن کشی کنونی خیلی هم از هم فاصله ندارند و قطعا در یک «انتخابات آزاد و منصفانه» آرایش قوای دیگری خواهند گرفت، برآمد جامعه ایران در لحظه کنونی تاریخ اند. اگر دو نیرویی را که «نه» مطلق گفتند ویا به نامزد کف اقتدارگرایان  رای»آری» دادند، در برابر اقتدار گرایان بگذاریم، اکثریت قاطع مردم ایران به «نظام» کنونی و یادستکم به سیاست های آن «نه» گفته اند واقتدار گرایی با همه امکانات نتوانسته است جز اقلیتی را بسیج کند.

می توان بر بستر وزن کشی کنونی، گربه نازنین را به سه دایره تقسیم کرد. اگر واجدین شرایط رای ۵۱ میلیون نفر باشند، جانبداران اقتدار و خشونت در کوچکترین دایره جای می گیرند . نیروهایی که عموما از سی و چند سال تلاش همه جانبه «جمهوری اسلامی» برمی آیند و در همه این سالها » ایران» را به رنگ و سلیقه خود معرفی کرده و تاریخی متنوع و متکثر را به این اندازه تقلیل داده اند. دو دایره دیگر که اولا در اندازه بسیار نزدیکند و دوما هم را در سطوح مختلف می پوشانند، آراءو سلایق بسیار متفاوتی را شامل می شوند که ازمنتها الیه چپ تا نهایت راست را در خود دارد. می شود گفت همه سلایق غیر اقتدار گرایانه که «ایران اسلامی» را جانشین «ایران» نکرده اند، با جنگ مخالفند، می خواهند بیرون از سقف ایدئولوژی «زندگی» کنند وتساهل و تسامح رادرجامه فرهنگ درحق هم روا دارند، دراین دو دایره جا گرفته اند.

البته آقای هاشمی رفسنجانی که خود توسط نیروهای امنیتی ردصلاحیت شده اند، مزاح می فرمایند که: «ایران دموکرات‌ترین انتخابات دنیا را برگزار کرد». کمترین شکی نیست که این انتخابات درعمل ربطی به معیارهای جهانشمول «انتخابات آزاد و منصفانه» نداشت. رقابتی بود بین سلایق مختلف گروههای درون نظام که حتی اصلاح طلبان در حدود آقایان خاتمی و هاشمی راهم شامل نمی شد.

شاید اینجا حق با آقای سیدعلی خامنه ی باشد که «ملت بزرگ ایران» را «پیروزِ حقیقی » دانسته و البته بلافاصله هم «مردمسالاری دینی» را به جامه شان وصله کرده اند.

می توان از مجموع این «مصادره به مطلوب» آقایان که نشان می دهد متاسفانه هنوز چشم بر واقعیت نگشوده اند، دستاورد لحظه کنونی را چنین در منظر تاریخ قرار داد: پیروز حقیقی، روند دموکراسی است که ملت بزرگ ایران را گام به گام به هم نزدیکتر و از هرنوع نظام ایدئولوژیک دورتر می کند.

 انقلاب اسلامی از جمله مولود شعار «همه با هم» بود که جامعه ای پیشامدرن و قبیله ای را برای بر اندازی بسیج و یگانه کرد. لحظه کنونی سنتز تاریخی آن شعار است که آنتی تز خود را در «من» شهروندی جامعه در حال گذار یافت. همه ایام منجربه ۲۴ خرداد به رود خروشانی شبیه بود که گفت و گوی «من» با «من» در آن موج درموج می رفت. از نخبگان گرفته تا بدنه جامعه در داخل و خارج کشور- که دیگر ماهیت یگانه ای دارند به موهبت عصر اینترنت –  در رسانه ها و محافل، درخلوت و آشکار، بحث، مجادله و حتی جدال ادامه داشت. تند هم می شدگاه. تندی هم درمی گرفت. نتیجه نهائی، بر اساس تصمیم هر فرد مشخص شد و اکثریت جامعه مخالف با اقتدار گرایی را در دو دایره کم و بیش برابر جای داد.

من که از عصر «همه با هم» آمده ام، معنای «دستور تشکیلاتی» را می دانم و خصوصیات جامعه «پدرسالار» را درتجربه دارم، شب گزینش رئیس جمهور، به جلسه ای کوچک دعوت شدم که بچه های نسل نو می خواستند تا صبح توی سرو کله هم بزنند و تصمیم بگیرند. وهمین شد. جدالی در گرفت وتاصبح و هرکس سرانجام دایره خود را انتخاب کرد.

همه ما پیروز از آن جدال شبانه بیرون آمدیم. آنکه رای داد و آنکه نداد. عصر جمعه هم گرد آمدیم وبه افتخار آزادی، دمکراسی را درجام ها ریختیم ونوشیدیم. بیمار بودم و عصر اما آفتابی تر از آن را بیاد ندارم.

 واین تازه آغاز بازی در زمین دمکراسی است و تا فینال راه درازی مانده است. در صحنه سیاسی-ـ اجتماعی پیروز خیلی زود چهره خواهد کرد:

– آیا اکثریت جامعه ایران-ـ یکی از دو دایره-ـ درانتخاب خود حق داشت؟

– آیا اندکی ازامیدهای یک جامعه سرکوب شده و نا امید به سرانگشت تدبیر گشوده خواهد شد؟

– آیا «نظام» چشم بر جهان واقع خواهد گشودو سایه تحریم وجنگ از سر ایران برچیده خواهد شد؟

– آیا هزینه های میلیاردی که برای جنگ و فتح هزینه می شود به سفره مردم برخواهد گشت؟

– آیا فرزندان زیبای ایران که امشب در خیابانها پایکوبی می کنند، از فردااجازه خواهند یافت «زندگی» کنند وحتی اندکی؟

– آیا…..

 پاسخ این پرسش ها خیلی زود معلوم و در دو دایره بزرگ اجتماعی به بحث ونقد گذاشته خواهد شد.

معلوم نیست از این منظر برنده کیست و بازنده چه کسی؟

اما برنده اصلی درمتن حوادث روز ازهمین حالا پرچم فتح بدست دارد: دموکراسی که می رود و ما را باخود می برد. دراین متن همه ما همبازی هستیم، مبادا به هم پشت پابزنیم. همه ما- اگرباشیم- و شما که هستید، در فردای ایران آزاد باید با هم در آزادی زندگی و درمتن قواعد دموکراسی رقابت کنید.

ازدیدارها با آقای خامنه ای که اغلب نیمه شب بود و گاه به روز و سحر هم می افتاد، از جمله یک هشدار بیادم مانده است:

– خطرناک…

و یک نام:

– علی اکبر ولایتی…

هشدار را در اولین دیدار شنیدم. شرح مفصلش در کتابم، نامه هایی به شکنجه گرم– هست و خلاصه اش:

پاسی از شب می رفت که همراه نورالدین کیانوری، از نخستین دیدار او با آقای خامنه ای بر می گشتیم. حوض رادور زدیم. در قدیمی راباز کردیم، و ازانتهای کوچه بن بست خیابان ایران بیرون آمدیم. کیانوری بیشتر از همیشه می لنگید و انگار مذاکره طولانی را در ذهنش حلاجی می کرد. درمیانه کوچه ایستاد. ناگهان ایستاد. یادم هست مهتاب بود و شب رو به سحر بود و باد اردیبهشت سال ۵۸ هنوز بوی «آزادی» می داد. کیانوری رو به من برگشت که دیدار «هم سلولی» برایم مهمتر بود تا بحث سیاسی بین او و دبیراول حزب. انگشت اشاره بسوی من گرفت و گفت:

– این رفیق تو خیلی خطرناک است…

و «این رفیق خطرناک» را آخر بار وقتی دیدم که آماده پوشیدن رخت ریاست جمهوری بود و هنوز از رنج ترور نافرجام دربستر. این بار روز بود و «آقا مصطفی» مرا برخلاف همیشه به اتاقی درطبقه پائین خانه راهنمایی کرد. در که باز شد، کسی نشسته بر بالین «آقای خامنه ای» دستش رامی بوسید. برخاست و تقریبا عقب عقب از اتاق بیرون شد تا ما داخل شویم. طبیب آقا بود: دکتر علی اکبر ولایتی.

در دیدارهای دیگر، مکرر شنیدم از زبان «آقا» که طبیب او حبیب او هم هست.و در طول زمان آن هشدار و آن نام، با شنیدن نام یکی ازایندو، در ذهنم جرقه زده است. «اطلاعی» را بیاد می آورم که تا تحریریه «مردم» هم رسید و لندن را در کارنامه دکترولایتی برجسته می کرد. اتفاقا همین روزها هم روزنامه «سعودی الوطن» همین نشانی را می دهد. یادها و اخباری که نمی تواند پایه تحلیل باشد، اما برای فعال کردن ذهن بکار می آید. نگاه به حضور همیشه «ولایت»و»ولایتی» از روزگاران دور در جلسات انجمن حجتیه، تببین سیاست خارجی جمهوری اسلامی و جا انداختن این نظریه که » مدل» فروپاشی جمهوری اسلامی همان»مدل» از میان برداشتن اتحادشوروی است، حرف هایی که دکترولایتی در مناظره ها و سخنرانی ها نمی زند، اما سر لوحه سایت های هوادار اوستو ارزیابی مشروحی که سنگ های بنای ریاست علی اکبر ولایتی رایکایک و به دقت تمام روی هم می چیندودر وبسایت محمد نوری زاد نشر می دهد، تنهابه یک نمونه درتاریخ استبداد معاصر نیاز دارد تا به این داوری برسد: «نظام قصد دارد بار دیگر به اسم دموکراسی و مردم ‌سالاری،»ولایت» و «ولایتی» را برولایتایران‌زمین و مردم آن تحمیل کند.»

اگر «آن رفیق خطرناک» همان مسیر شاهانه را می رود، پس از راندن همه دلسوزان و منتقدان و خط بطلان کشیدن برشناسنامه انقلاب، به کسی از اندرون نیازست که دست ببوسد و فرمان ببرد، بی چون و چرا. دو گانه شاه-ـ اعلم، دیگر بار در ولایت- ولایتی تکرار می شود. خاطرات اسدالله اعلم، شرح روزبروز روشی است که دکتر ولایتیدر طول سالهای دراز داشته است و امروز فاش گفته می شود.

دکتر علی اکبرولایتی بدیل اسلامی اسدالله اعلم، چهره پنهان سعید جلیلی است و مهارتش دردیپلماسی، بکار پیشبرد سیاست ولایت با نقاب دموکراسی و کشیدن ماشه با دستکش مخملین می آید. مهندسین «انتخابات ۹۲» برای به صحنه آوردن ولایت- ولایتی بجای شاه-ـ علم، تنها نیاز به رای دارند.