مامور ویژه دکتر حسن روحانی-، رئیس جمهوری که حقوقدان است و نه سرهنگ – چنین معرفی شده است: «از قرار معلوم در جلسه‌اي كه رئيس‌جمهور با آقاي پورمحمدي داشته، مسأله زندانيان سياسي نيز مطرح مي‌شود و رئيس‌جمهور از پور محمدي مي‌خواهد از نفوذ خود در دستگاه قضايي استفاده كند و شرايط آزادي زندانيان را فراهم كند.»

این ماموریت ویژه آقای مصطفی پور محمدی در باره زندانیان که هنوز نتایج آن روشن نیست،جزو مهم ترین مباحث هفته بود؛ماموریتی که یاد آور امر مشابهی در سه ده گذشته است واتفاقا درتابستانی دیگر. درآن تابستان- ۱۳۶۷- من بچشم خویش ایشان را در لباس «مامور ویژه» ای که حکم آیت اله خمینی را داشت – البته در کنار یاران دیگرشان- دیده ام. درصفحه ۵۲۹ کتاب نامه هایی به شکنجه گرم که از قضا نسخه لهستانی آنهم همین روزها منتشر شد ه است، شرح این دیدار رانوشته ام

«- چشم بندت را بردار…

برمی دارم و عینکم را می زنم. دو نفر را به سرعت می شناسم، نیری و حاج ناصر. دو نفر دیگر هم هستند. حالا در عکس های قضات دادگاه مرگ، از زیر پرده ای که مانند یخ بر خاطراتم کشیده شده، به زحمت می توانم اشراقی را تشخیص بدهم و پورمحمدی را.

حاج ناصر اسم مرا می گوید و می پرسد:

– حزب توده را قبول داری یا نه؟

جواب می دهم:

– از حزب توده و سیاست متنفرم.

نیری نگاهی به کاغذ روی میزش، می اندازد. فکر می کنم الان می گوید:

– تو که پرونده ات باز است…

اما می پرسد:

– نماز می خوانی؟

صدایش آن نشاط روز دادگاه را ندارد. جواب می دهم:

– بله حاج آقا.

– جمهوری اسلامی را قبول داری؟

– قبل از دستگیری هم داشتم. حالا هم دارم.

حاج ناصر با ریشخند می گوید:

– لابد مثل بقیه مدعی هستی خدمت هم می کرده ای…

می گویم:

– بقیه را نمی دانم. اما من قصدم کمک به جمهوری اسلامی ضد امپریالیست بود.

نیری چیزی در گوش حاج ناصر زمزمه می کند. انگار این پچ پچ هزار سال طول می کشد. حاج ناصر جوابش را می دهد. نیری چیزی روی کاغذ می نویسد و به حاج مجتبی می دهد. او کاغذ را می گیرد. به من می گوید:

– چشم بندت را بزن…

چشم بند می زنم. حاج مجتبی مرا بیرون می آورد. همچنان یخ زده ام. انگار خاکستر بر من پاشیده اند. از راهرویی می گذریم. دری باز می شود و خودم را در فضای آزاد می یابم. چشم بندم را برمی دارم. در هواخوری هستم. حسن قائم پناه، احمد علی رصدی، دکتر حسین جودت جلویم ایستاده اند و گپ می زنند. از میان آن سه نفر با قائم پناه که در تحریریه مردم بود، دوستی دارم. با هم دیده بوسی می کنیم. هر سه از دادگاه دوم بر می گردند. بعداز چند روز که در سلول انفرادی بوده اند، دوباره به دادگاه رفته اند. بعد از دادگاه اول بهرام دانش را هم دیده اند. قائم پناه مرتب می خندد و معتقد است چون دوباره به دادگاه برده شده اند،می خواهند آزادشان کنند. دکتر جودت حرف نمی زند و رصدی هم پیوسته دست هایش را به هم می مالد و می گوید:

– ببینیم چه می شود….

اول دکتر جودت را صدا می زنند. کمی بعد نوبت رصدی و قائم پناه می شود. بعد ها می فهمم آنها را دار زده اند. مدتی طولانی آنجا می مانم.

نمی دانم چقدر طول می کشد تا حاج مجتبی می آید. چشم بندمی زنیم. وارد بند می شویم. دری باز می شود. خودم را در یک سلول انفرادی می بینم. دارم از پا در می آیم. روی زمین دراز می کشم. مثل دوران بازجویی حس هایم را گم کرده ام. گریه ای لازم است تا به خودم برگردم. زنم را می بینم. با چادر سیاه شیون زنان می دود. چقدر می گذرد تا در باز می شود؟ کسی می گوید:

– چشم بندت را بزن…

می زنم. هر که هست، داخل می شود. می نشیند و شروع می کند به سوال. همه اش درباره پرونده است. جواب می دهم و صدای شما «برادر حمید» در گوشم می پیچد:

– خودم تیر خلاصت را می زنم…

سرانجام پرسش ها به جایی می رسد که منتظرش هستم. بخش باز پرونده: انگلستان. همه پرسش ها هم غیر مستقیم است. همه را جواب می دهم. آخر سر می پرسد:

– نماز می خوانی؟

می گویم:

– بله و الان نمازم قضا شده است. نتوانسته ام به دستشویی بروم و وضوء بگیرم.

این را عمدی می گویم. با نماز با مرگ می جنگم. آن مرد هر که هست، مرا با خودش به دستشویی می برد. حس می کنم چهار چشمی مراقب من است. وضوی سفت و سختی می گیرم. مرا به سلول بر می گرداند. در را می بندد. چشم بندم را بر می دارم. شروع به خواندن نماز می کنم. گمانم دارد از سوراخ در مرا می پاید. آنقدر نماز می خوانم تا خسته می شوم و از پا می افتم. در دستشویی آب خورده ام. اما سخت گرسنه ام. خوشحالم معده ام خالی است. شنیده ام قبل از اعدام، عمولاً آدم خود را خراب می کند. نفرت دارم خودم را خراب کنم. می بینم جنازه ام را آویزان کرده اند و دوباره دهانم را توی مدفوعم گذاشته اند. بی اختیار عق می زنم. و بعد به چاله سیاهی می افتم. نمی دانم خواب است یا انتظار یا لحظات قبل از مرگ. با صدای باز شدن در به خود می آیم. باز هم مرا می برند و پشت صفی می ایستانند. دوباره هزار سال طول می کشد تا وارد دادگاه می شوم. این بار حاج ناصر نیست، جای او مرد جوان بلند قدی است. می گویند «زمانی»رئیس اطلاعات اوین بوده است. همان سوالات است. همان جواب ها رامی دهم.

نیری می گوید:

– پس شهادتین را بگو.

فکرمی کنم منظورش اعدام است، می گویم:

– اشهد ان لا اله الا الله…

– اشهد ان….

نیری به حاج مجتبی اشاره می کند. او زیر بازویم را می گیرد:

– چشم بندت را بزن…

بازویم را سفت نگرفته است و لحن صدایش خشونت ندارد. به خودم امید می دهم:

– یعنی زنده می مانم…

چشم بند را می زنم. حاج مجتبی مرا بیرون می آورد. می برد و دستم را روی شانه کسی گذارد. صف دیگری است. به چوبه دار می رود یا به راه زندگی؟»

سالها بعد-ـ به راه زندگی ـ- در خاطرات آیت اله منتظری خواندم:

«اول محرم شد، من آقای نيری که قاضی شرع اوين و آقای اشراقی که دادستان بود و آقای رئيسی معاون دادستان و آقای پورمحمدی که نماينده وزارت اطلاعات بود را خواستم و گفتم الآن محرم است حداقل در محرم از اعدامها دست نگه داريد، آقای نيری گفت ما تا الآن هفتصدوپنجاه نفر را در تهران اعدام کرده ايم، دويست نفر را هم به عنوان سر موضع از بقيه جدا کرده ايم.کلک اينها را هم بکنيم… »

بعد ها دستخط آیت اله خمینی و اسامی مامورین ویژه اش برای کشتار زندانیان منتشر شد. گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد شمار زندانیان سیاسی را که بدین شیوه و به صورت دسته جمعی اعدام شدند، ۱۸۷۹ نفر اعلام کرد. آیت الله منتظری این رقم را در خاطرات خود ۲۸۰۰ یا ۳۸۰۰ نفر دانست و گروههای مخالف جمهوری اسلامی نیز فهرستی از نامهای ۴۴۸۱ نفر منتشر کرده اند که در این کشتار دسته جمعی جان باخته اند.

در میان جان باختگان بهترین فرزندان ایران، بهترین یارانم و عزیزترین دوستانم با چشمان باز بمن می نگرند. برخی ازجانبختگان را پیش چشمانم بردند. دو برادر مجاهد را که تا لحظه آخرسر بر شانه هم داشتند،هرگز فراموش نمی کنم. بهرام دانش را که از قیام کلنل پسیان برای آزادی ایران جنگیدوپیرانه سرو لنگان به پایه چوبه دار رفت چگونه از یاد ببرم؟ امیر نیک آئین را که عصاره عشق مهربانی وخردبود را مگرمی شود به خاطره ها سپرد…..

هستی اینان و هزاران نفر دیگر را سه امضاء به نیستی مبدل کرده است. یکی از آنان اکنون بعنوان «وزیر دادگستری» معرفی شده است و باماموریت ویژه آزاد کردن زندانیان سیاسی که بسیاریشان دوستان و همکاران مطبوعاتی من اند. و درست چون آنان که بر دار شدند گناهی جز دفاع از آزادی ندارند.

چه خواهد شد؟ کسی که فرمان اعدام چندهزار نفررا صادر کرد، درهای زندان را بروی چند صدنفر باز خواهد کرد؟»قاتل»،» دادگستر» خواهد شد؟

شعر سایه می خوانم که صدای جانباختگان است و روزی را انتظار می کشم که هیچکس مامور ویژه اعدام یا آزادی کسانی نباشد که سرود آزادی می خوانند:

دلا دیدی که خورشید از شب سرد

 چو آتش سر ز خاکستر برآورد

 زمین و آسمان گلرنگ و گلگون

 جهان دشت شقایق گشت ازین خون

 نگر تا این شب خونین سحر کرد

 چه خنجرها که از دلها گذر کرد

 زهر خون دلی سروی قدافراشت

ز هر سروی تذروی نغمه برداشت

 صدای خون در آواز تذرو است

 دلا این یادگار خون سرو است

رهبر «نجیب» جمهوری اسلامی، میلیونها ایرانی را که درجنبش سبز به خیابان آمدند -و بخشی از آنهابا دادن رای در خلق «حماسه سیاسی» 92 سهیم بودند- «نانجیب» و رهبران زندانی آن را به «عذر خواهی» می خواند. «مقام معظم» که این هفته از»محور حقانیت، جایگزین ائمه شیعه و پیامبر اسلام، جانشین خدا بر روی زمین » می گذرد و توسط سرلشگر فیروزآبادی درجه «خدا» یی می گیرد، روی رئیس جمهور رفتنی را در دشنام گویی سفید و فهرست های کابینه را آنقدر جراحی می کند تا رئیس جمهور آمدنی که اطاعت را سر لوحه اعتدال قرار داده است، دست به عقب نشینی  بزند.

موعد قانونی نزدیک است و تدارک دولتی که باید در «چانه زنی بزرگ» موفق به «معامله تاریخی» با «اجماع جهانی دشمن» شود، در سکوت مطلق ادامه دارد.

«مقام معظم» هفته پیش تکلیف سیاست خارجی را روشن کردند، این هفته حرف هایی می زنند که سخنان زنجیره ایش در باره جنبش سبز و رهبران آن که «نظام» را به لبه «پرتگاه» برده بودند، کامل می کند:

«آن حوادثی که در سال ۸۸ پیش آمد ــ که برای کشور ضرر داشت و ضایعه‌آفرین بود ــ همه از همین ناشی شد که کسانی نخواستند به قانون تمکین کنند؛ نخواستند به رای مردم تمکین کنند… این که وقتی آنچه که اتفاق افتاده است، برخلاف میل ما شد، مردم را به شورش خیابانی دعوت کنیم ــ که این در سال ۸۸ اتفاق افتاد ــ یکی از خطاهای جبران‌ناپذیر است…..دشمن تلاش می‌کند زحمت مردم را باطل کند ـ- همچنان که در سال ۸۸ کردند ـ- این هم یکى از کارهاى دشمنان بود؛ کسانى را وادار کردند که برخلاف قانون، توقعاتى بکنند و بر اساس آن توقعات، سعى کنند مردم را در مقابل نظام قرار دهند… آنهایی که آن سال آن خسارت را به کشور و به ملت وارد کردند و براى کشور هزینه درست کردند…

 سال ۸۸ اشکالاتى که وارد شد، خسارتى که به کشور وارد کردند… از راه غیر قانونى وارد شدند؛ هم به خودشان صدمه زدند، هم به ملت صدمه زدند، هم به کشور صدمه زدند..

-در سال ۸۸ به دنبال آن انتخابات پرشور، فتنه درست کردند…

-در سال ۸۸ عدم تبعیت از قانون، لگد زدن به قانون، به کشور لگد زد….

 در سال ۸۸ بعضى خطاى بزرگى را مرتکب شدند، کشور را در لبه یک چنین پرتگاهى قرار دادند، یک مشکل این چنینى را براى کشور تدارک دیدند…

 در انتخابات سال ۸۸، آن کسانى که فکر می‌‍کردند در انتخابات تقلب شده، چرا براى مواجهه با تقلب، اردوکشى خیابانى کردند؟ چرا کشور را دچار این ضایعات کردید؟ چرا براى کشور هزینه درست کردید؟ کشور را لب یک چنین پرتگاهى بردند….

-جماعتى در مقابل جريان قانونى كشور، به شكل غير قانونى و به شكل غيرنجيبانه ايستادگى كردند و به كشور لطمه و ضربه وارد كردند….»

از متن فرمایشات » خدایگان سیدعلی خامنه ای» معلوم می شود که طلب «توبه» و»عذرخواهی» از رهبران زندانی جنبش سبز توسط عسگر اولادی، حسن روحانی وعلی مطهری در کجاریشه دارد.

هاشمی رفسنجانی که کارگزارانش درهمه کابینه های احتمالی پست های اقتصادی را دراختیار دارند، کلید باز کردن دوقفل اصلی را از جیب بیرون می آورد:

 » -همه باید به منتخب مردم کمک کنند تا مردم را از وضع معیشتی موجود نجات دهند.

– در خصوص پرونده هسته ای هیچ جای نگرانی نیست، چون هم دانش هسته ای را در اندیشه های جوانان خود و هم فتوای رهبری برای حرام بودن استفاده از سلاح هسته ای داریم، مهم تفهیم این موضوع با ادبیات دیپلماسی به جهان است تا مثل زمان پایان جنگ، اجماع دشمنان جهانی را به مسابقه دوستی با ایران تبدیل کنیم.»

 رئیس مجمع تشخیص مصلحت «نظام» با ادبیات تازه ای حرف می زند. از «باید» می گوید، سر «تفهیم» اجماع دشمنان جهانی رادارد و همه مخالفین نظر خود را «افراطی» می نامد.

درکابینه ای که زیر سیاست «هیس! هیس!» دارد نهایی می شود، انجام این «تفهیم» به حسن ظریف سپرده شده است که خبرگزاری انگلیسی رویترز برایش سنگ تمام می گذارد: «اگر حسن روحانی، رییس جمهور منتخب ایران بخواهد اراده‌اش برای احیای روابط با آمریکا را نشان دهد و به معامله بزرگ با آمریکا دست بزند، به زحمت می تواند کاری بهتر از انتخاب محمد جواد ظریف به عنوان وزیر امور خارجه در کابینه‌اش انجام دهد.»

اولین قدم این «تفهیم» مذاکره با آمریکا خواهدبودکه خبرش را «نیویورک تایمز» رسانه ای می کند؟ روزنامه معتبرآمریکائی می نویسد: «نوری المالکی، نخست وزیر عراق، به باراک اوباما گفته است که ایران مایل است در موضوع هسته ای مستقیما با آمریکا مذاکره کند.»

هفته ایست که نمایندگان فلسطین و اسرائیل مذاکره مستقیم را با وجودمخالفت جمهوری اسلامی درواشینگتن شروع کرده اند. به گفته جان کری وزیر امور خارجه آمریکا : «هدف رسیدن به پیمان نهایی صلح بین طرفین در ۹ ماه است.»

احمد جربا – رئیس جدید ائتلاف مخالفان حکومت سوریهـ بارئیس جمهور فرانسه و جان کری وزیر خارجه آمریکا ملاقات می کند و خواستار تأمین سریع سلاح توسط آمریکا می شود.

جمهوری اسلامی یک اعتباردیگر ۶. ۳ میلیارد دلاری دراختیار دولت جنایتکار سوریه می گذارد.

نشریه آتلانتیک، پرسشی رامطرح می کند که پاسخش سبب صلح ویا جنگي دیگر در خاورمیانه می شود: «یکي از مهم ترین سئوالاتي که در این روزها در خاورمیانه مطرح است، این است که آیا انتخاب شدن روحاني به ریاست جمهوري ایران، آغاز دوره جدیدي براي ایران و جهان است؟ «

عربده کشی های محمد رضا نقدی، زاده عراق که درایران سردارشکنجه شد، اولین جواب به اوست : «برای اینکه از چنگال همه این شرورها رها شویم و این جنگی که امروز میان مسلمانان به راه انداختند به پایان برسد، باید غده سرطانی اسرائیل را محو کرد. صهیونیست‌ها یقین داشته باشند که از معرکه‌ای که امروز در مصر به راه انداختند، نیروی مقاومتی متولد خواهد شد، شکست ناپذیر و ضد صهیونیستی که دودمان اسرائیل را بر باد خواهد داد.»

میلیونها مصری که بنام آزادی و برای نجات کشور خود از تبدیل به جمهوری اسلامی دیگری به میدان آمده اند، آلت دست «صهیونیست ها» خوانده می شوند ودرست در روزی که تریبون روز قدس راهم به محمود احمدی  نژاد تعارف می کنند؛ کاری که حتی داد روزنامه جمهوری اسلامی را هم در می آورد.

خبر دیگری هم می رسد که در شرایط کنونی پیام روشنی با خوددارد.موسسه علوم و امنیت بین‌المللی از اقدامات و تحرکات مشکوک ایران در تاسیسات غنی‌سازی لیزری اورانیوم در لشکرآباد پرده بر می دارد.

کلید بازکردن قفل فرهنگ هم قرار است در دست علی جنتی قرار بگیرد؛ وزیری که بقول خبرنگار روزنامه بهارحتی «نام فامیل» او هم «نگرانی‌هایی» بوجود می آورد و در «عین‌حال کارنامه فرهنگی شناخته شده‌ای» ندارد. وزیر احتمالی فرهنگ هم می فرمایند: «امیدوارم با توجه به دیدگاه‌ها ی من در حوزه‌های موسیقی، هنر، سینما و… فضای فرهنگی و هنری کشور تلطیف شود تا هنرمندان بتوانند بهتر تنفس کنند.»

و دوران وزارت علی لاریجانی را بعنوان الگوی مناسب معرفی می کند؛ دورانی که خاطره اش هم اهالی فرهنگ وهنر را به نفس تنگی می اندازد.

تا اینجای کار روشن است که رهبران جنبش سبز باید» عذر خواهی» کنند. هنرمندان برای «بهتر تنفس «کردن آماده شوند و «اجماع جهانی دشمن» هم مورد «تفهیم» قراربگیرد.

«امام خامنه‌ای» که مسائل اصلی کشور را حل کرده است، در مورد ریش پروفسوری و شاشیدن و حدث اصغر و آلت مصنوعی وغیره فتواهای جدیدی صادرمی کند و معاشرت با بهائیان را هم جایز نمی داند.

حبیب اله عسگر اولادی، دبیرکل جبهه پیروان خط امام و رهبری، که تیرش درگرفتن «توبه» از رهبران جنبش سبز به سنگ خورده، «مولفه اعتدال و اعتدال‌گرایی»را تعریف می کند: «حرکت در صراط مستقیم الهی براساس رهنمودهای امام (ره) و رهبری معظم انقلاب.»

 علی مطهری، اصلاح‌طلبان معتدل و اصولگرایان معتدل را پیروز انتخابات می داند.

***

مرداد دیگری است که زیر آفتاب تندش شیرهای تاریخی زیر دریاچه سد گتوند دفن می شوند. چه اهمیت دارد که در فهرست میراث ملی ثبت شده بودند یا نه.

دریاچه ارومیه با سرعت تمام می خشکد. مرکز ملی اقلیم‌شناسی، خبر هولناک تری دارد: «تداوم خشکسالی‌های کنونی باعث شده است ایران از هم‌اکنون وارد مرحله سوم خشکسالی شود، مرحله‌ای که به «خشکسالی هیدرولوژیکی» معروف است و طی آن سفره‌های آب زیرزمینی رفته رفته از میان می‌روند.»

اسدالله عسگر اولادی، رییس کمیسیون صادرات اتاق بازرگانی ایران، خبر می دهد: «درشهریور و مهر ماه با کسری و کمبود کالا در کشور مواجه خواهیم بود.»

دولت احمدی نژاد که با مهندسی «حضرت آقا» آمد و حالا «کارهای بزرگ» انجام شده توسط او مورد تجلیل «مقام معظم » قرار می گیرد، درآخرین نفس ها افتخار بزرگ دیگری برای ایران کسب می کند: «در ميان ۱۰۰ کشوردنیا، اعتبار گذرنامه جمهوری اسلامی، در کنار افغانستان در رتبه ۹۶ قرار دارد. فقط پاسپورت کشورهای نپال، لبنان، پاکستان، از پاسپورت ايرانی بی اعتبارتر هستند.»

هفته به آخر می رسد. موضوع روز مراسم تحلیف ریاست دولت» تدبیروامید» است. فهرست میهمانان داخلی و خارجی دست کسی ازآحادمردم نیست، اما موردبحث رسانه ایست.

 بخشی از هشدار سال پیش آیت اله منتظری به محمد خاتمی در فیس بوک آفتابی می شود:

«من يكي از اشكالاتم به آقاي ریيس‌جمهور٬ آقاي خاتمي٬ واقعا اين است؛ من پيغام هم دادم٬ نمي‌دانم به ايشان گفته‌اند يا نه، البته ايشان با من ارتباطي ندارند، اما من اول كه انتخاب شدند براي‌شان پيام دادم، بعد هم به ايشان پيام (شفاهي) دادم كه اين طور كه پيش مي‌رويد نمي‌توانيد كار كنيد. يك نفر ریيس دولت اگر وزراي‌اش، استاندارهايش، با او هماهنگ نباشند يك قدم نمي‌تواند بردارد، من پيغام دادم كه من اگر جاي شما بودم مي‌رفتم پيش رهبر مي‌گفتم: شما مقام‌ات محفوظ، احترام‌ات محفوظ، ولي ۲۲ ميليون مردم به من راي دادند، به من هم كه راي دادند اين۲۲ ميليون همه مي‌دانستند كه رهبر كشور به كسي ديگر نظر دارد. دفترشان و خودشان و همه شخص ديگري را تاييد مي‌كردند، ۲۲ ميليون آمدند به ايشان راي دادند، معناي‌اش اين است كه ما آن تشكيلات را قبول نداريم. راي اين ۲۲ ميليون معناي‌اش اين است كه ما آن را كه شما مي‌گوييد قبول نداريم، ايشان قاعده‌اش اين بود مي‌رفت پيش مقام رهبري مي‌گفت شما احترام‌ات محفوظ، ۲۲ ميليون به من راي دادند، از من انتظارات دارند و اگر بنا بشود كه بخواهيد در وزراي من، در استاندارهاي من دخالت بكنيد، افرادي را به من تحميل كنيد من نمي‌توانم كار بكنم. بنابر اين من ضمن تشكر از مردم استعفا مي‌دهم، به مردم مي‌گويم: ايها الناس مي‌خواهند در كار من دخالت كنند.»

و شعری که از زوایه طنز اوضاع روزرا می نگرد، فضای مجازی را به لبخند میهمان می کند:

آن شنیدستم که از سوی نظام 

موسوی را داد، روحانی پیام 

گفت با او : کای ابو سفیان دون

گر هوس داری ز حصر آیی برون ؛

هست در اسلام، راه توبه باز

توبه گردد مُشکلت را چاره ساز

پس بیا با اهل بیتت رهنورد

دور اهل بیت آن رهبر بگرد!

مغفرت خواه از مقام رهبری

شاید از سرمای سوزان بگذری !

شایدت الطاف آسد مجتبا

قید و بند حصر بگشاید زپا

فتنه کردی باغ سبزت زرد شد

سار، جَست و آش گرمت سرد شد

گر شوی از فتنه هایت توبه گر

می دهد رهبر ترا آشی دگر

آش داغی همره کشک و پیاز

عجلوا تا هست راه توبه باز !

ای ابوسفیان جناب فتنه جو

با کلیدِ توبه ترک فتنه گو !

م.س