«شاخص فلاکت» در آمار رسمی به مرزهای ناباور می رسد و سال، پا به گور را در میان «سال های فلاکت» نشانی دیگر می زند به روایت نویسنده از مدار ولایت گریخته و به ایران و انسان وآزادی آویخته؛ صدایش در شعر جاودانه شاعری جاری می شود که روزگار را چنین تصویر کرده است:

«روزگاری

روزگار تلخ و تاری؛

بختُ ما چون روی بدخواهانِ ما تیره.

دشمنان، بر جانِ ما چیره.»

هشدار آخرین فرصت زمستان ۹۰ به اخطار آخرین شانس بهار ۹۱ پیوند می خورد. سال، تمام سال، به کشاکش و فرصت سوزی می گذرد و در روزهایی پایانی سال باز «همه گزینه ها» روی میز قرار می گیرد که دیگر جهان می داند نام دیگر حمله نظامی است. بهانه اش «مساله هسته ای»، سبب بهانه اش «طالبان شیعه» و قربانی اش گل های سرخ ایران.

سال، تمام سال بر مدارهای مکرر می رودو به یک فرمان:

«مقام معظم» ازهمه عناوین زمینی و آسمانی می گذرد، جامه مولای متقیان و عبای پیامبر اسلام برتن علیلش تنگ می نماید و سرانجام برتخت «سلطنت خدا» جای می گیرد. در میانه سال «باسن معظم لله» در کنار آیه‌ای از قران کریم به زیارتگاه مبدل می‌شود و در پایان سال هر»فرمایش» او حکم «دستور» می گیرد.سردار سرلشگر فیروز آبادی رئیس ستاد کل نیروهای مسلح، وضعیت نهایی اش را ترسیم می کند:»مقام معظم فرزانه+ فرمانده کل قوا + ولی فقیه + رهبری…»

واز همین جایگاه است که» آقا» فرمایش می فرماید: «کشوردرحال پيشرفت است وهيچ بن بست و مشکل برطرف نشدنی در حرکت رو به جلو ملت ايران وجود ندارد.»

محمد نوری زاد که عنوان «نگاه سال» بر گرفته از آخرین نوشته اوست،

بن بست نفرت انگیزی را که دستآورد «نظام» برای «ایران» است، توصیف و رضا تقی زاده تحلیلش می کند: «ايران دو موضوع دشواردرمناسبات خارجی خود -پرونده اتمی و رژيم اسد در سوريه- را در ارتباط با يکديگر قرارداده است. در نهايت شگفتی، جمهوری اسلامی با سخت تر کردن مواضع خود در يک جبهه، عملا وضعيت جبهه ديگر را نيز دشوارتر از پيش ساخته و با کشيدن «دايره منحوس» از ترکيب اين دو معضل به دور خود، يکی را در خدمت بحرانی تر ساختن ديگری قرار داده است.»

«پرونده اتمی» برای یازدهمین سال در مرکز «دایره منحوس» ایران را گام به گام به سوی بحران و وضعیت جنگیمی برد، به آستانه تهدید تبدیل بحران به جنگ سوم جهانی می کشاند ودر کشوری که نابخردی دولتش با دستگیری جمشید بسم اله جبران می شود، اقتصاد را گرفتارتار عنکبوت تحریم ها می کند.

یلدای طالبان شیعه، در سالی دیگر از سال های فلاکت، سیاست کورشو، کرشو عصر قجری را تجدید و جمهوری دار را بر پا می دارد.

شیرمشتاق نقشه جنگ را از سوسمار بی باک می گیرد ودر انتظارفرمان حمله می غرد. غرشش راهمه جهان می شنود ودهان گشاده اش برای بلعیدن ایران را می بیند. تنها گفتی «نظام مقدس» را نشئه قدرت بخواب برده است.

برنده «جایزه دولتمرد جهان» می گوید ایران را «شیطان» اداره می کند. ابوالفضل قدیانی از زندان اوین می نویسد: «جای هیچ مماشاتی نیست، علی خامنه ای باید برود.»

نيکلاس کريستف، خبرنگار روزنامه نيويورک تايمز که از سفر دو هزار و ۸۰۰ کيلومتری به ايران برگشته است، می نویسد: «نظام جمهوری اسلامی دير يا زود از بين خواهد رفت.به نظر من شرايط ايران مثل ساير کشورهای استبدادی درست قبل از سقوط حکومت های آنها است.»

پیام اسقف دزموند توتو به مردم ایران منتشر می شود: «سه سال پیش جهان شاهد بود که میلیون‌ها تن از شما علیه سرکوب و خفقان به پا خاستید، و مردم‌سالاری و حقوق بشر را مطالبه کردید. بارقه‌ای که شما در ایران افروختید الهام‌بخش تغییرات بی‌سابقه‌ای در منطقه شده است. به راه خود ادامه دهید. به خاطر داشته باشید که تاریک‌ترین ساعات شب ساعاتی پیش از طلوع سپیده‌دم است.»

حافظ موسوی، ، تاریخ قتل گل سرخ را به ثبت تاریخ می دهد:

فردا، تمام تلویزیون های دنیا

چهره خونینت را پخش می‌کنند

و صفحه اول روزنامه‌ها، در سراسر دنیا

زیر عکس تو خواهند نوشت:

اینجا تهران است، خیابان امیر آباد و این ندا

«ندای نوشکفته آزادی است«

که از گلوی خونین ملتی بزرگ بر آمده است

شعری برگرفته از فیس بوک، سرنوشت ایران را زیر حکومت نظریه پردازان

ناو، تریلی و پراید به طنز تصویر می کند:

اتل متل توتوله

ايران خانم چه جوره؟

هم غم داره هم غصه

نفت شو خوردن درسته

گازشو بردن هندستون

… آشغال چيني بستون!

همه چي شده واردات، گور پدر صادرات

هاچين و واچين توليد و برچين!

سال 1391 به نفس نفس می افتد.بهار، بر زندان و ولی فقیه غلبه می کند. پیام نوروزی رئیس جمهور آمریکا منتشر می شود. «نظام» را درانتخاب آزاد می گذارد: انزوای بیشتر و یا پذیرش منطق جهان و به شعر حافظ پیوند می خورد:

«در این ایام نوروز همزمان با جمع شدن خانواده و دوستان در این نوروز بسیاری از شما به حافظ روی خواهید کرد که نوشت:

درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد

 نهال دشمنی برکن که رنج بی شمار آرد

همزمان با آغاز بهاری تازه………..»

و در این حیرانی، دردل این ویرانی، که صدای حافظ از واشنگتن بگوش می آید، شاعر حماسه- سیاوش کسرایی- ازقبر غریبش دروین، درهای بهار و امید را می گشاید:

بست یک‌دم چشم‌هایش را، عمو نوروز،

خنده بر لب، غرقه در رؤیا

کودکان با دیدگان خسته و پی‌جو،

در شگفت از پهلوانی‌ها

شعله‌های کوره در پرواز

باد در غوغا

ـ «شامگاهان،

راه‌جویانی که می‌جستند، آرش را به‌روی قله ها، پی‌گیر،

باز گردیدند

بی‌نشان از پیکر آرش،

با کمان و ترکشی بی‌تیر

آری، آری، جان خود در تیر کرد آرش

کار صدها صدهزاران تیغۀ شمشیر کرد آرش

تیرِ آرش را سوارانی که می‌راندند بر جیحون،

به‌دیگر نیمروزی از پی آن روز،

نشسته بر تناور ساق گردویی فرو دیدند

و آنجا را، از آن پس،

مرز ایرانشهر و توران بازنامیدند

آفتاب،

در گریز بی‌شتابِ خویش،

سال‌ها بر بام دنیا پاکشان سر زد.

ماهتاب،

بی‌نصیب از شبروی‌هایش، همه خاموش،

در دلِ هر کوی و هر برزن،

سر به هر ایوان و هر در زد.

آفتاب و ماه را در گشت،

سال‌ها بگذشت.

سال‌ها و باز،

در تمام پهنۀ البرز،

وین سراسر قلۀ مغموم و خاموشی که می‌بینید،

وندرون دره‌های برف‌آلودی که می‌دانید،

رهگذرهایی که شب در راه می‌مانند؛

نامِ آرش را پیاپی در دل کُهسار می‌خوانند،

و نیازِ خویش می‌خوانند.

با دهان سنگ‌های کوه، آرش می‌دهد پاسخ؛

می‌کندشان از فراز و از نشیب جاده‌ها آگاه،

می‌دهد امید.

می‌نماید راه.«

در برون کلبه می‌بارد.

برف می‌بارد به‌روی خار و خارا سنگ.

کوه‌ها خاموش.

دره‌ها دلتنگ.

راه‌ها چشم‌انتظار کاروانی با صدای زنگ...

کودکان دیری است در خوابند،

در خواب است عمو نوروز.

می‌گذارم کُنده‌ای هیزم در آتشدان.

شعله بالا می‌رود، پُرسوز 

بزرگترین سالن سینما، تاب جمعیت انبوه را ندارد که حتی نشسته بر پله ها، نفس ها را از هیجان در سینه حبس کرده اند. سالن نفس نمی کشد و من دارم خفه می شوم. یکی از پرفروشترین فیلم های سال آمریکا در کار فتح سینماهای اروپا ست.

فیلم- که نقدسینمائی اش حرف دیگر است، – تاریخ ایران را ورق تندی زده و حالا… حالا… بر پرده نقره ای میهنم را سراپا دیگر می بینم. خشونت. خون. شکنجه. اعدام مصنوعی. نه از گل های سرخ شیراز خبری هست نه از سپیده دمان نیشابور. نه از حماسه فردوسی، نه ازسماع مولانا. دخترکان میهنم درلباس هزاررنگ محلی، عشق را فریاد نمی کنند. نه شیرین در چشمه تن می شوید و نه زن اثیری هدایت که کمی آنطرفتر حتما دارد در گور می لرزد. کسی سعدی را نمی شناسد که بر دیوار سالن اصلی سازمان ملل انسان را صلا می دهد. حافظ بیاد کسی نمی آید که گوته برگل های سرخ دیوانش نماز برد.

نفس ها در سینه حبس شده است. ایران، یعنی مشتی ریشوی خشن کاپشن بر تن که هدیه ای جز مرگ ندارند و تصویر مکرر زنی پوشیده در چادر سیاه زمخت که از چشمانش نفرت می بارد. در بازار قدیمی، عطر گلاب و فریاد ظروف مسی نیست. دستی ملیله نمی دوزد؛ کسی بر قالی گل های هزار رنگ نمی نشاند. آبی کاشان اصفهان نیست، سایه سار زیتون زاران شمال از یاد رفته اند.

نفس ها از سینه بر نمی آید و من خوش دارم نفس آخر را بکشم. بر پرده نقره ای ایرانم را، ایرانم را به آتش نفرت می سوزند. صدای مرگ، مرگ می آید. پرچم رازیر پا می کوبند.

همه تاریخ دراز سرزمینم در روز سیزدهم آبان خلاصه و در خون و جنون پیچانده شده است.

تماشا گر عادی، مانند همه جهان عادی است. حوصله تاریخ ندارد. حافظه اش دیروز را نمی جوید. ایران بر پرده را در ذهن امروز خود جا می دهد و داستان کشوری را به خانه می برد که مردمی وحشی دارد که سفارت خانه های خارجی را می گیرند. مردان و زنان بیگناه را به اسارت می برند و منطقشان تفنگ است. دشنام است. مرگ است.

با چشمان خیس و شانه های افتاده از سالن بیرون می آیم. چند ایرانی دیگر را می بینم که سردرگریبان می گریزند. نکند بدانند ما ایرانی هستیم. شرم ایرانی بودن بار دیگر پیراهن ما شده است. از پله های فلزی به جست وجوی هوای تازه پائین می دوم. می دوم و بیاد می آورم سر فرازی ایرانی بودن را. انگارهمین دیروز بود که صدای سبز تهران در جهان گل داد. نگاه آخر ندا که آزادی را صدا می کرد، همه درهای بسته را گشوده بود. همسایه های فرانسوی به ما سلام می دادند. سرمان را بالا می گرفتیم و فخر می فروختیم. همشاگردیم میترا که سالهاست در مونیخ نان می فروشد نوشت که مشتری متکبرش به او لبخند زد و گفت افتخار می کند که نان صبحش را از یک ایرانی می خرد. دست ها بهم رسید. نفس ها تازه شد. طومار سبز جهان را دور زد. می خواستم همه خیابان های بارانی شهر را دور بزنم و فریاد کنم:

– ایرانی ام من. ای الوار، شعری که تو برای آزادی سرودی، قرنها پیش پرچم میهن من بود که یک سوم جهان مسکون در آفتابش زندگی می کرد.

وحالا از پله ها سراسیمه فرود می آیم تا نفس تازه کنم. تا به دریاچه برسم و با پرنده ها، زار بگریم. زار بگریم. زار بگریم.

«آرگو»، داستان میوه جهل کسانی است که میهنم را زیر پای فریاد خشونت و مرگ کشتند. همه گل های آزادی ایران را پرپر کردند. دار را به جای درخت نشاندند وٍثمره انقلاب مشروطیت را درتابستان خونین شصت و هفت، گرم گرم از شاخه های زندگی فرو گرفتند. جنبش سبز آزادی را پاسخ، شکنجه و تجاوز دادند.

و حالا… ایران را به آستانه جهنمی هولناک می برندکه آرگو ها زمینه اش را می سازند. هیچکس برای نابودی سرزمینی که مردمی چنین وحشی دارد دل نخواهد سوزاند. عطر گل سرخ، رایحه یاس بر سجاده مادر بزرگ، زمزمه شبانه ستارگان کویر، خنکای چشمه کوههای بلند… ایران.. ایران… قربانی نادانی و خشونتی بدوی شد که جامه انقلاب به تن کرد و اسلام را هزار بار و ایران را میلیونها بار کشت. وهولناکتر از همه شرم ایرانی بودن را تن پوش ما کرد.

مادرم، پوشیده در ردای فاخر خراسانی، دل نگران می آید. با پای آن جهانی، از آب و پرنده می گذردو دست بر شانه ام می گذارد تا هق هقم آرام بگیرد:

– شرم ایرانی بودن را چاره هست. یادت باشد پسر، حکومت ها رفتنی اند، ملت ها ماندنی. برخیز. برخیزید. صدادر صدا اندازید. سجاده نشین و باده گسار سرود ای ایران را بخوانید.

روی فرش زرد برگ های پائیزی می آیم. پلاکارد فیلم آرگو را از قلبم فرو می گیرم. زیر لب زمرمه می کنم. درخت و پرنده و پائیز با من می خوانند:

– ای ایران… ای مرز پر گهر…