از فیضیه یا از انگلستان؟

ممنوع التنفس

وازکتومی، توبکتومی و ساپورت

«نظام مقدس» همه مسائل داخلی و خارجی، گذشته و آینده را حل کرده، فرهنگ» ناب محمدی» را به جهان صادرفرموده و تنها مانده سه مساله کوچک که همه هم به اسافل اعضاء مربوط می شود واین هفته در دستور کار قرار می گیرد:وازکتومی، توبکتومی وساپورت.

مذاکرات اتمی روی هواست. داعش همچنان بیخ گوش ایران می تازد وجهان از خطر تجزیه عراق سخن می گوید. «نمایندگان محترم مردم» اما حواسشان جای دیگر است. دارند تصاویر بانوان ساپورت‌پوش را ازمونیتورمجلس نگاه می کنند. واکنش و همهمه چنان صحن علنی مجلس را می گیرد که علی مطهری شوخی اش گل می کند: «به نظر می‌رسد دوستان از دیدن این تصاویر به وجد آمده‌اند».

فرزند «شهید مطهری» که گاه وبیگاه هم جامه قهرمانی به او می پوشانیم، در رابطه با «ساپورت» خانم ها حرف هایی می زند که سیمای مترقی ترین چهره های مجلس را روشن می کند: «اگر دختری در سن ۱۷، ۱۸ سالگی ازدواج کند، طبیعتا دیگر با ۱۰ پسر هم کوه نمی‌رود ونه شوهرش اجازه می‌دهد ونه خودش این کار را می‌کند. اصلا طبیعت زن هم میل به خودنمایی و تبرج دارد و این منهای تربیت دینی است و در طبیعت زن وجود دارد. دولت اسلامی مکلف به برخورد با گناه آشکار در جامعه است. دولت باید «ساپورت» را غیرقانونی اعلام و با آن برخورد قانونی کند. بنابراین اگر دولت این موضوع را رها کند، بنیاد خانواده آسیب می‌بیند».

وزیر کشوربابت «ساپورت» از مجلس «به وجد» آمده کارت زردمی گیرد و مشکل وازکتومی و توبکتومی هم با تعیین مجازات زندان حل می شود و باین ترتیب مشت محکم دیگری بر دهان استکبار می خورد.

هنوز مشت محکم مجلس کاملا فرودنیامده که انتشار دو آمار جدید، از دستاوردهای سی و چندساله «نظام مقدس» درحفظ بنیاد خانواده پرده بر می دارد.

دفتر مطالعات حقوقی مرکز پژوهش‌های مجلس رسما اعلام می کند که سن روسپیگری در «ام القرای اسلام» به پانزده سال رسیده است. روزنامه شرق زنگ خطر را بصدا در می آورد: «سن روسپیگری در ایران طی دهه‌های ۵۰ و ۶۰ خورشیدی ۳۰ سال بوده است. بر پایه گزارش‌های رسمی، تهران و مشهد بیشترین زنان روسپی را نسبت به سایر شهرهای ایران دارند.»

حبیب‌الله مسعودی فرید، مدیر کل امور آسیب‌دیدگان اجتماعی سازمان بهزیستی ایران، می گوید: «شماری از روسپیان، نه به خاطر فقر مطلق، بلکه برای به دست آوردن درآمد بیشتر به روسپیگری روی می‌آورند و این موضوع بیانگر به صدا درآمدن زنگ خطر برای جامعه ایران است».

بیش از ۴ هزار متخصص پزشکی کشور از «سونامی ‏سرطان» ناشی از «تحفه استعماری» مصرف قلیان خبر می دهند: «ایران ‏بالاترین ‏روند رشد ابتلا به سرطان را در ‏دنیا دارا است. ۳۰ درصد مرگ های ناشی از سرطان، مستقیما با ‏دخانیات در ارتباط است. آخرین آمار منتشر شده از سوی وزارت بهداشت نیز ‏گویای آن است که ‏‏۱۵ درصد جوانان ۱۳ تا ۱۵ سال در کشور مصرف ‏کننده قلیان هستند».

«نمایندگان محترم» مجلس و «مقام معظم» گوششان به این حرفها نیست، سرگرم حل مسائل مهمتری هستند. بایک نشست و برخاست، سه مشکل وازکتومی، توبکتومی و ساپورت، یکجا حل می شود. «مقام معظم رهبری» سرگرم شنیدن «کلمه به کلمه» مذاکرات بازبه بن بست رسیده پرونده اتمی هستند. حسن ظریف، همان «قهرمان» که با ریش پرفسوری آمد تا ایران را نجات بدهد، حالابا ریش ولباس فرم «نظام» گزارش دقیقی می دهد. وزیر خارجه، هرچند کلمه ای از محتوای مذاکرات رابا مردم درمیان نمی گذارد، اما تصمیم گیرنده اصلی و نهایی را آشکارتر از همیشه نشان می دهد: «رهبر جمهوری اسلامی در جریان تمامی جزئیات مذاکرات هسته‌ای است. هر آنچه درمذاکرات بحث می‌شود، با جزئیات خدمت ایشان گزارش می‌شود وتیم مذاکره‌کننده خود را ملزم به اجرای دقیق سیاست‌های نظام و نقطه نظرات رهبری می‌داند».

نادر فریدونی «عضو شورای مرکزی فراکسیون اصولگرایان مجلس» حرف وزیر خارجه را دقیق ترمی کند: «ظریف صراحتا اعلام کرد که در مذاکرات خطوط قرمز و توصیه‌های رهبری را کاملا رعایت خواهیم کرد و به آمریکایی‌ها نیز گفته‌ایم که کلمه به کلمه مذاکرات را رهبر ما استماع خواهد کرد، پس بی‌ربط صحبت نکنید».

بهمن‌ماه سال گذشته نیز حمید بعیدی‌نژاد، عضو تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای، اعلام کرده بود که مذاکرات هسته‌ای با ۱+۵ «جزء به جزء» به رهبر جمهوری اسلامی گزارش می‌شود.

مقام رهبری که درواقع از طریق واسطه با «شیطان بزرگ» در حال گفت وگو است، وباید بعد از شنیدن «کلمه به کلمه» مذاکراتی که حتی یک کلمه آن هم به اطلاع مردم رسانده نمی شود، تکلیف راروشن کند؛ فعلا در حال حل کردن مشکل داعش است که حاصل سیاست خارجی ایشان است. طبق معمول با تغییر صورت مساله، موضوع»ظاهرا» حل و فصل می شود: «بحران عراق نه نتیجه جنگ شیعه و سنی بلکه ناشی از دعوای میان موافقان و مخالفان استقلال عراق است».

کیهان تهران که سردبیر بازجویش یکراست از «بیت» خط می گیرد، هسته مرکزی این «تحلیل ملوکانه» را روشن می کند: اسد ماند، مالکی هم می ماند. رسانه‌های حکومتی هم با تاکید بر نقش آمریکا در تحولات اخیر عراق، عربستان و اسرائيل «دست نشانده» را متهم به جنگ نیابتی و ایجاد ناآرامی در عراق می کنند.

روز آخرهفته برای «نگاه هفته»- چهارشنبه، – نوری المالکی تاکيد می کند که با تشکيل «دولت نجات ملی» مخالف است و در رياست دولت عراق برای سومين دوره پیاپی باقی می ماند. حرف هایی که نخست وزيرعراق می زندومو به مو با مواضع کیهان می خواند، نشان می دهد کسانی که می گویند او «دست نشانده» تهران است حق دارند یانه: «اهداف پنهان و خطرناکی که پشت تلاش‌های صورت گرفته برای تشکيل آن‌چه دولت نجات ملی می‌نامند، بر کسی پوشيده نيست. اين مسئله تلاشی از سوی قانون شکنان است که می‌خواهند تجربه نوپای دموکراسی را در عراق از ميان ببرند و آرای شهروندان را مصادره کنند».

تحلیلگران مستقل، رد پای نظام را درعراق دنبال می کنند وظهورداعش را ناشی از سیاست «فرقه» ای جمهوری اسلامی، – به ویژه در دوران رهبری آیت اله خامنه ای- ارزیابی می کنند. بحران عراق و مواضع متناقض کانون‌های قدرت در ایران مورد بررسی قرار می گیرد. زمینه تاریخی تحولات عراق زیر ذره بین می رود. جایگاه مذهبی داعش روشن و دقیق می شود. ایران و تلخی‌های وداع با عراق وارد مباحث می شود و روی مساله ایران و داعش تمرکزمی یابد. و همه مباحث از موضع منافع ملی ایران به دو محور می رسد:

الف – آینده عراق بر محور سه سناریوی محتمل: ۱- تجزیه‌‌ عراق به سه بخش کرد و شیعه و سنی: بدترین سناریو. محتمل‌ترین. 2- دیکتاتوری شیعه مشابه ایران در دست‌ حکومت ایران. 3- دولت دموکراتیک ائتلافی و همگرا: بهترین سناریو. کمترین احتمال.

ب- شیوه معقول برای حفظ منافع ملی ایران: «تعقیب منافع ملی ایران و ملاحظات جنبش دموکراسی خواهی منفعتی در حمایت از دولت مالکی ندارد، بلکه شایسته است بر ضرورت تشکیل دولتی فرا فرقه ای و فراگیر در عراق تاکید نماید تا سه ضلع جامعه عراق یعنی سنی ها، شعیان و کرد ها بتوانند با برخوداری از حقوق برابر به خوبی و مسالمت در کنار هم زندگی کنند. پایبندی به الزامات دموکراسی در عراق خط فاصل و مرز جدا کننده جنبش دموکراسی خواهی ایران و جمهوری اسلامی در عراق است. برای جنبش حفظ مالکی و یا نمایندگان مجس اعلا، حزب الدعوه و گروه مقتدی صدر موضوعیت ندارد، بلکه خواست مردم عراق و پذیرش تکثر گرایی مهم است.»

تابستان داغ دیگری آغاز شده است وخطری هولناک درهمسایگی ایران، امروز عراق و فردای ایران را درمعرض تجزیه قرارداده است. گروهی بر بستر میل کُشنده به «قهرمان «، مدال سردارملی بر سینه کسانی می زنند که ازآفرینندگان اصلی این خطرند. وگروهی در فیس بوک می نویسند: «امروز سالگرد سی ام خرداد سال ۸۸ است، داعشی های سال۸۸ برای ما شده اند سردار ملی!»

علی جنتی هم موضع خودرا بیشتر شفاف می کند:» ماهیت فیلترینگ مورد قبول همه است، اما درباره جزئیات آن اختلاف وجود دارد. نباید وضعیت را به‌ گونه‌ای رقم بزنیم که شبکه‌های اجتماعی فقط محلی برای تاخت و تاز سکولارها باشد».

در شبی که تیم ملی فوتبال می بازد تاکورسوی شادی هم خاموشی بگیرد، یکی ازاولین و معروف ترین «چماقدار» ان جمهوری اسلامی، حرف هایی می زند که حتی آغاز جیره بندی آب در تعدادی از شهرها راهم بدست فراموشی می سپارد. هادی غفاری، فرمایش می فرماید: «من با استبداد نعلین به شدت مخالفترم تا با استبداد چکمه. این موضع سیاسی من است آن را پنهان هم نمی کنم. من می دانم این حرف که منتشر می شود برای من گران تمام مي شود اما به جد می گویم که استبداد نعلین و استبداد عمامه بسیار خطرناک تر از استبداد چکمه و کلاه قزاقی و رضاخانی است».

خانم ها! آقایان!

درروزهای مبارزه بی امان «نظام مقدس» با وازکتومی، توبکتومی و ساپورت، این شعر ایرج میرزا عجیب به دل می نشیند:

در سردر کاروانسرایی تصویر زنی به گچ کشیدند

ارباب عمایم این خبر را از مخبر صادقی شنیدند

گفتند که واشریعتا، خلق روی زن بی نقاب دیدند

آسیمه سر از درون مسجد تا سردر آن سرا دویدند

ایمان و امان به سرعت برق می‌رفت که مومنین رسیدند

این آب آورد و آن یکی خاک یک پیچه ز گِل بر او بُریدند

ناموس به باد رفته‌ای را با یک دو سه مشت گل خریدند

چون شرع نبی از این خطر جست رفتند و به خانه آرمیدند

غفلت شده بود و خلق وحشی چون شیر درنده می‌جهیدند

بی پیچه زن گشاده رو را پاچین عفاف می‌دریدند

لب‌های قشنگ خوشگلش را مانند نبات می‌مکیدند

بالجمله تمام مردم شهر در بحر گناه می‌تپیدند

درهای بهشت بسته می‌شد مردم همه می‌جهنمیدند

می‌گشت قیامت آشکارا یکباره به صور می‌دمیدند

طیر از وَکَرات و وحش از جُحر انجم ز سپهر می‌رمیدند

این است که پیش خالق و خلق طلاب علوم روسفیدند

با این علما هنوز مردم از رونق ملک ناامیدند

آقایان شرم بر شما

عنوان مطلب از فرزند نظریه پرداز انقلاب اسلامی است. احسان شریعتی به چشم دیده «سربازان فرهنگی» درام القرای اسلام بر دخترک پانزده ساله ای چه ستم رواداشته اندوبه خشم آمده است.

محمدمطهری، فرزند تئوریسین جمهوری اسلامی، حاصل عمر «امام خمینی»، رئیس شورای انقلاب، یعنی همان «شهید مرتضی مطهری» هم می نویسد: «کیهان تا کسانی را جاسوس وهمجنس‌باز ومزدور و ساده‌لوح و… ننامد روزش شب نمی‌شود».

او که از فیلسوف آمریکایی جیمز کلارک دعوت کرده است تا دربنیادمطهری مشهد، سخنرانی کند، مجبور به لغو جلسه می شود. کیست نداند که «برادرحسین بازجو» نور چشم «مقام معظم رهبر»یست، ته استکان چایی ایشان می نوشدو لب بی اشارت «حضرت آقا» باز نمی کند.

غروب چهارشنبه نیروهای داعش به بزرگ ‌ترین پالایشگاه عراق حمله می کنند. بعداز شل کن سفت کن های اولیه، خبر ساندی تایمزتائید شده است: «قاسم سلیمانی فرماندهی دفاع از بغداد را برعهده گرفته است». دفاع از پایتخت یک کشور همسایه چه ربطی به ایران و چه سودی برای منافع ملی دارد؟ حسن روحانی، نشانی درست تری می دهد: «ایران برای حراست از عظمت عتبات مقدسه از هیچ کوششی دریغ نخواهد کرد. مردم ایران اعلام آمادگی کرده که از حرم ائمه اطهار در عراق دفاع می‌کنند و تروریست‌ها را سر جای خود می‌نشانند».

مردم ایران، یعنی ۷۷ میلیون نفر، – چگونه وکی اعلام آمادگی کرده اند؟ رئیس دولت «دولت تدبیر» جوابش را می دهد:»در طومارهای فراوان مردم برای دفاع از حرم مطهر ائمه اطهار اعلام آمادگی کرده‌اند.»

جواب دقیق را مصباح یزدی می دهد: «انقلاب ایران «ماهیتی فرهنگی» داشت. اگر قرار بود مشکل اصلی ما، اقتصاد و مادیات باشد، انقلاب نمی‌کردیم، بهتر بود؛ چرا که در آن زمان نه تحریمی دامن‌گیر ملت ایران بود و نه مشکل انرژی هسته‌ای داشتیم و الان در وضعیت پیشرفته‌تری بودیم، زیرا از همان زمان قراردادهایی برای صنعت هسته‌ای منعقد شده و در حال اجرا بود».

پدر معنوی طالبان شیعه، به صراحت تمام اعتراف می کند که تحریم و عدم پیشرفت را «انقلاب اسلامی دامنگیر ملت ایران» کرده است. بی دلیل نیست که دریاچه های ایران می خشکند، و رئیس جمهوری که «حقوقدان است و نه سرهنگ» برای دفاع از «اماکن مقدس شیعیان»، که هیچکدام در خاک ایران قرار ندارند، سخنی می گوید که رسما بوی جنگ می دهد. روحانی به «ابرقدرت‌ها، مزدوران، آدم‌کشان و تروریست‌ها» در مورد امنیت آرامگاه‌های امامان شیعه در کربلا، نجف، کاظمین و سامرا هشدار می دهد و تاکید مکرر می کند که «ایران برای حفاظت از اماکن مقدس شیعیان درعراق «ازهیچ کوششی» دریغ نخواهد کرد.»

در برابراین اقدام «شیعه»، عربستان سعودی و قطر، نخست وزیرعراق رادر به وجود آمدن بحران کنونی عراق مقصر می دانند وروی «فرقه‌گرایی شیعی و تنگ‌نظرانه» نوری الملکی که روابط تنگاتنگ باجمهوری اسلامی دارد، دست می گذارند.

خالد العطیه وزیر خارجه قطر، می گوید: «بغداد با پیگیری سیاست‌های فرقه‌ای خود «سنی‌ مذهبان عراق را به حاشیه رانده و طرد کرده تحصن‌های صلح‌آمیز آن‌ها را بر هم زده» علیه آن‌ها اعمال خشونت کرده و مخالفان سنی را تروریست خوانده است.»

وال استریت ژورنال، توضیحات روشنی می دهد: «بایدبه مسائل بنیادی که به قیام سنی ها و سقوط قوای ارتشی منجر شد، به مشکل چند دستگی سیاسی، پرداخته شود. نوری المالکی به خاطر افزایش اختلافات فرقه ای در دولت عراق که برای شورشیان، زمینه را فراهم کرده است، قابل سرزنش است».

مصطفی تاج زاده، در زمستان ۹۱ از گوشه سلول انفرادی، تابستان ۹۳ را دیده ودر نامه ای تحت عنوان امروز ایران الگوی دیکتاتوری منطقه شده به رهبری هشدار داده بود: «نمی دانم که آیا ایران اسد را به سرکوب خشونت بار اجتماعات مسالمت آمیز سوریان، به بهانه مقابله با انقلاب مخملی و یا دفاع از مقاومت، تشویق کرد یا خیر؟ ولی یقین دارم که پشتیبانی کامل و مستمر از رژیم دمشق، نقش مهمی در گسترش تخاصم شوم شیعی-سنی در آن سرزمین ایفا می کند… جنابعالی با دفاع از شعار تشکیل حکومت اسلامی و اجرای اجباری احکام شرعی (احکام متعارف فقهی) هم زمان هم مسلمانان دموکرات را در این جوامع از هم دردی اسلامی دور کردید و هم به تقویت جریان سلفی – تکفیری در میان اهل سنت پرداختید که در حال حاضر پرچم دار این شعار هستند و در صددند تا به هر قیمت که شده خلافت و امارت اسلامی را احیا کنند. باید مطلع باشید که این جریان ستیزه جو و خشونت طلب، در هر دو شکل وهابی و طالبانی خود، شدیداً ضد شیعه است و با ایران خصومتی تاریخی دارد و آن را بزرگترین پایگاه فرقه ای می داند که از صفویه تاکنون، هم چون خنجری از پشت و پهلو بر پیکر جهان اسلام (یعنی اکثریت اهل سنت) فرود آمده است.»

گوش ها بر فریاد هشیارانه زندانی سیاسی بسته ماند و امروز خنجر آماده فرود بر پشت و پهلوی ایران است.

تلویزیون العربیه به نقل از هوشیار زیباری، وزیر خارجه عراق گزارش می دهد: «دولت عراق رسما مطابق توافق نامه امنیتی میان دو کشور، از آمریکا درخواست انجام حملات هوایی علیه شورشیان را کرده است.»

اوباما، بلافاصله با درخواست حمله فوری مخالفت می کند: «در عوض تصمیم گرفته شد که استراتژی‌ ما کمک اطلاعاتی به ارتش عراق، پرداختن به مشکل چند دستگی سیاسی در عراق و جلب حمایت متحدان آمریکا در منطقه باشد».

بهترین زمینه برای عربستان و امارات فراهم است. عربستان سعودی و امارات متحده عربی مخالفت خود را با مداخله «خارجی» در عراق اعلام می کنند.

سعود الفیصل، وزیر خارجه عربستان در حضور شماری از رهبران کشورهای اسلامی در جده درمورد بروز جنگ داخلی در عراق و پیامدهای آن برای منطقه هشدار می دهد: «دولت عراق باید با پاسخ به خواست های مشروع مردمش بدون مداخله خارجی به آشتی ملی در این کشور برسد».

امارات متحده عربی، سفیر خود را از بغداد برای مشورت فرامی خواند و با ابراز مخالفت با مداخله خارجی در عراق و محکوم کردن «تروریسم » می گوید:» راه حل بحران عراق، تشکیل دولت وحدت ملی و پایان دادن به فرقه گرایی است».

تنها کشور » خارجی» در عراق جمهوری اسلامی است. روزهائیست که مذاکره دو جانبه با آمریکادرژنو جریان دارد، وبعد ازیورش وحشیانه آدمکشانی که حاصل تخم پاشی «نظام مقدس» هستند، به عراق رسما اعلام شده است: «همکاری آمریکابا ایران علیه داعش امکان‌پذیر است».

همه راهها از ژنوو بغداد به کاخ سفید، مقر «شیطان بزرگ» می رسد. سیاست دو گانه آیت اله خامنه ای را می توان رد گیری کردو در شرایط کنونی معنای ولایتی رفت، جلیلی آمد، حملات کیهان به پروفسور آمریکایی و دلایل لغو کنسرت پیانیست مشهور در تهران را بیشتردریافت: گم کردن واقعیت پشت توفان جنجال.

خرداد رو به پایان است. فضای عمومی ایران تحت سلطه طالبان شیعی ـ مشت نمونه خروار-ـ چنین است:

مصباح یزدی می‌گوید: «دولتمردان فعلی سخنان اصلاح طلبان را نشخوار می‌کنند. مهم‌ترین معضل کشور «اقتصاد و مادیات نیست»، بلکه انقلاب ایران «ماهیتی فرهنگی» داشت.»

همان سخن معروف امام راحل» را تکرار می کند: «اقتصاد مال خر است». آخرین آمار، بر نتایج این بینش روشنی می افکنند. حسین دهدشتی، عضو کمیسیون انرژی مجلس شورای اسلامی، می گوید: «بابک زنجانی سرمایه دار زندانی ایرانی بیش از ۸۰۰ میلیون دلار به وزارت نفت ایران، ضرر زده است. اوزمانی که زمینه فروش یک محموله میعانات نفتی فراهم نبوده، این محموله را در کشور چین ذخیره کرده بوده و بابت نگهداری محموله هم هزینه می کرده، اما کیفیت نگهداری محموله در مخازن چینی خوب نبود».

غلامعلی جعفرزاده رئيس کميته تحقيق و تفحص مجلس نهم از بنياد شهيد، به مورد دیگری می پردازد: «‌‌‌رقم اختلاس و فساد‌‌‌ مالی در بنیاد شهید به حد‌‌‌ی است که می‌ترسيم افشا کنيم. طبق آخرين اخبار بيش از هزار ميليارد‌‌‌ تومان تخلف مالی د‌‌‌ر اين بنياد‌‌‌ تاييد‌‌‌ شد‌‌‌ه است، ولی بررسی‌ها مبلغ اختلاس راچند‌‌‌ين برابرنشان می‌د‌‌‌هد‌‌‌».

محمود شکری، رئیس کمیته تحقیق و تفحص مجلس در امور مربوط به «سازمان جنگل‌ها و مراتع» خبرداغی در باره رانت‌خواری و تصرف غیرقانونی منابع ملی کشور دارد:» دست‌کم «یک میلیون هکتار» از زمین‌های ملی به صورت غیرقانونی تصرف و بدون حساب و کتاب و به صورت رانت به افراد «خاص» واگذار شده است».

۵۰ خبرنگار و عکاس ايرانی که همراه تيم مذاکره‌کننده هسته‌ای جمهوری اسلامی به وين اعزام شده‌اند، خبر داغشان این است: «روز بی‌خبری خبرنگاران در محل مذاکرات هسته‌ای».

در مذاکراتی که همه چیز برای» دشمن» روی میز است، هیچ چیز برای ملت ایران آشکار نیست.تنها خبر همان است که جمال سرگئی ريابکوف، معاون وزير خارجه روسيه هم می گوید: «نگارش متن پيش‌نويس توافقنامه تقريبا شروع شده است».

خانم ها! آقایان!

خرداد دیگر تمام شده است. اردشیر امیر ارجمند، در پنجمین سالگرد جنبش سبز، تصویری عمومی و خلاصه از جمهوری اسلامی بدست می دهد: «حکومت استبدادی سلطنتی دینی». روزهای جان باختن ندا در برابر دوربین هاست. مادرش فریاد می کشد: «او را فراموش نکنید…» و ما درکار برکشیدن قهرمانان دیگریم: قاسم سلیمانی که راه بر مهلکه دیگری در بغداد می کشدوعلیرضا حقیقی دروازه بان تیم ملی که در برزیل دروازه ایران بسته نگه می دارد.و بازی مساوی را جشن می گیریم وحتی در شهرهای جهان به خیابان می ریزیم….

با یاد چشمان ندا که راه شادیهای بی بها را بر ما بندد، همه را به خواندن ویژه نامه ندادر بخش «هنر روز» دعوت می کنم و بجای شعرهمیشه پایانی، نوشته احسان شریعتی را می گذارم:

آقایان شرم بر شما!

امروز دختربچهٔ دانش‌آموز پانزده ساله‌ای -شاگرد اول مدرسه از خانواده‌ای متدین و ملی- که هم‌کلاس و میهمان دختر ما بود- و با هم برای خرید از خانه به سر کوچه رفته بودند- را گشت موسوم به «ارشاد»، به بهانه «بدحجابی» (به اندازه کافی؟ بلند نبودن روپوش!) گرفته و برده بود به خیابان «وزرا»؛ و اینجانب نصف روز وقت گذاشتم که میهمان را آزاد کنم!

دخترک گریان تعریف می‌کرد که مرد مأموری در «وان» نوامیس مردم را زیر نظر داشته و به خواهران مأمورش دستور می‌داده که متخطیان را بگیرند.

«صبح‌ها آدم حسابی‌ها مثل شما را می‌گیریم، عصرها دخترهای خراب را!»…بعد هم فرم پُر کردن، و عکس‌برداری، و سوءسابقه قضایی و… شوک روانی به یک کودک و یک خانواده و…خاطره‌ای شوم که عمری برایش می‌ماند..

دیگر جوش آوردم و به مأموران -مذکر-و-مؤنث- قول یک افشاگری مطبوعاتی مبسوط را دادم (که فعلا به همین یادداشت بسنده می‌کنم تا در فرصتی مناسب جزئیات بیشتر این زشتکاری‌ها را توصیف کنم).

خانمی «بدحجاب» که به دنبال خرید یا قرض کردن یک شلوار «شرعی» می‌گشت -این کلانتری کل که در عین‌حال مرکز رسیدگی به تخلفات ترافیکی هم بود، تبدیل به سالن پروو و رد-و-بدل لباس زنانه شده بود- نزدیک آمد و نصیحت می‌کرد که: «آقا، با اینها کل‌کل نکنید، بدتر می‌کنند، خواهش و التماس کنید! مگر نمی‌دانید اینها چه جانورانی هستند؟» پاسخ دادم: «خانم جان، هنوز نفهمیده‌اید که همین رفتار شما این بلا را سر این‌ها آورده؟»

این حادثه کوچک موجب نوعی احساس شرمندگی ملی-و-مذهبی برای همه ما – به ویژه آقایان- است و «خوش رقصی» برخی از مأموران یادآور این آموزه سارترکه «سوءنیت»، توجیه «مأمورم و معذور!»، نوعی خودفریبی برای گریز از آزادی و شرمساری ناشی از آن است…

ندا نه، احسان باشیم