تابستان دیگری است و ایران هنوز پس لرزه های » انتخابات 92″ را پشت سر نگذاشته است. بحث در سطوح گوناگون ادامه دارد. دولت مستقر جان به جان آفرین تقسیم کرده است و درمراسم «خادم مظلوم» وعده می دهند که رئیسش با امام زمان بازخواهد گشت.

اقتدارگرایان که در ارکان قدرت استوارند، صبر پیشه کرده اند و سخنگویانشان تهدید دولت در راه را پیش گرفته اند. موافقین و مخالفین دادن رای، نبرد تازه ای را آراسته اند. داستان حضور علی فلاحیان- سر سلسله قاتلان زنجیره ای- در صف اول مراسمی که شهرام ناظری به افتخار «رئیس جمهور منتخب» آواز در انداخته و پگاه آهنگران، نامه نجات به همراه دارد، دامنگیر می شود. نوبت به فریدون می رسد که در انگستان روحانی شد و دکترا گرفت وحالا با 35 درصد آرای مردم ایران رئیس جمهور کشوراست؛ و در صحت و سقم این حکایت جنجال در می گیرد. افراطیون دو گروه بهم می تازند. موافقین کلید نجات ایران را در دستان حسن روحانی می بینند، پیروزی تیم ملی فوتبال را از قدوم مبارک اومی شمارند. کار بجائی می رسد که آزادی موسوی و رهنوردو کروبی را درنیمه شعیان پیشاپیش جشن می گیرند. نه سکوت هاشمی تاثیر دارد و نه پژواک سخن مکرر خاتمی: «توقعات بیجا از دولت ایجاد نشود؛ دولت معجزه نمی تواند بکند. فقط می گوییم، رویکردها تغییر کند و اندک اندک پیش برویم. فردا تورم و بیکاری ویران کننده از بین نخواهد رفت و روابط خارجی اصلاح نخواهد شد. نباید این توقعات را داشته باشیم.»

مخالفین بر سوابق دیر سال امنیتی روحانی انگشت می گذارندو » انتخابات ٩٢» را «مراسم تدفین جنبش سبز و احیای نظام» عنوان می دهند. سخنان محمد رضا باهنر بازنشر می یابد که یک هفته قبل از انتخابات «روحانی در نامه‌ای به رهبری، برپایبندی خود به آرمان های نظام تاکید کرده و افزوده است که همواره مطیع و همراه نظام بوده و اکنون نیز چنین است.» سخنان احمد جنتی و چند فرمانده مهم سپاه را بخاطرها می آورند که درست در روز رای گیری، تاکید کرده بودند: «رییس جمهور آینده باید مطیع کامل رهبر باشد.»

غیبت معنی‌دار «خودسرها» به چشم می آید. کسی درفیس بوک می نویسد: «نیروهای خودسر قبلاً همه جا بودند. نیروهای موسوم به خودسر، نه خودسر که ناخودسرند و تا دستور نرسد، نمی‌تازند.»

خبرهای مهم هفته در سایه این جدال، به نظر نمی آیند. افشین اسانلو، فعال کارگری در زندان جامعه ای را که نبرد «یاس» و «امید» درآن ادامه دارد، می گذاردو درمی گذرد. ۴۴ زندانی سیاسی در تسلیت نامه خود می نویسند: «ما زندانیان سیاسی بار دیگر اعلام می‌کنیم دستگاه قضایی و سازمان زندان‌ها مسوول جان باختن مرحوم هدی صابر و افشین اسانلو و هرگونه اتفاقات دیگری از این نوع هستند.»

یک مقام قضایی شیراز می‌گوید بزودی شش حکم قطع دست بزودی در این شهر اجرا می‌شود.

چند رقم ناچیز آفتابی می شود: دیوان محاسبات از «تخلف ۹٫۲ میلیارد دلاری» دولت احمدی‌نژاد –ـ همان پاکترین دولت تاریخ-ـ خبر می دهد.اکبر ترکان، مشاور حسن روحانی، می گوید: «۴۶ میلیارد دلار هزینه در پارس جنوبی، به تولید نرسیده است.»

 ادیب مایلا، رئیس بانک مرکزی سوریه از دریافت» اعتبار یک میلیارد دلاری دولت ایران «خبر می دهد.ودرست در روزهایی که عربستان رسما اعلام می کند» نباید درباره مداخله ایران و حزب الله لبنان در سوریه سکوت کرد.» و «دوستان سوريه» بر سر حمایت بیشتر از مخالفان بشار اسد، به توافق می رسند.

جان کری، وزير امور خارجه آمريکا از جمهوری اسلامی می خواهد که از موقعيت و فرصت ويژه‌ای که فراهم شده است برای رفع نگرانی‌ها در مورد برنامه هسته‌ای خود استفاده کند.

موشه یعالون وزیر دفاع اسراییل هشدارمی دهد: «ایران باید بین سلاح هسته‌ای و آینده بقای خود یکی را انتخاب کند.»

مبلغان نظریه «برد ـ-برد» درانتخابات ۹۲، می کوشند «توقعات» و «مطالبات» داخلی را محدود و کنترل کنند، تحلیلگران متعدد در رسانه های فارسی زبان و نشریات مهم جهان، سرگرم بررسی وضعیت تازه هستند.

«نگاه هفته» که افق هفته را رصدمی کند، تا اعلام رسمی کابینه جدید و روشن و دقیق شدن برنامه «شیخ دیپلمات» می کوشد با انتشار برخی از تحلیلهای روشنگر بر رویدادها پرتو بیشتری بیافکند. در آغاز قرعه فال بنام امیر طاهری، یکی از بهترین روزنامه نگاران ایران می افتدکه نوشته اش در الشرق الاوسط،  منتشر شده و ترجمه اش از نظر خوانندگان می گذرد.

روحانی با انتظارات بسیاری روبروست

امیر طاهری

او همان «اصلاح طلب میانه رو»یی است که خیلی ها آرزویش را می کردند. خیر، او درواقع یکی از مسؤولانی است که تمایل چندانی برای انجام تغییرات قابل توجه ندارد. طی یک هفته گذشته، این دو تحلیل ضد و نقیض بر مباحثات مربوط به انتخاب حسن روحانی به عنوان رییس جمهور جدید جمهوری اسلامی سایه افکنده است.

آیا امکان تحلیل دیگری وجود دارد؟

برای پاسخ به این سؤال باید چند نکته کلیدی را یادآوری کنیم.

ابتدا اینکه روحانی به عنوان نامزد یک جناح خاص وارد انتخابات نشد. حتی پس از قلع و قمع نامزدها توسط شورای نگهبان، چهار جناح حکومت هنوز نمایندگان واجد شرایط خود را داشتند. بنابراین روحانی می توانست خود را به عنوان نامزد چندین جناح بشناساند.

درعین حال، میزان آرای به دست آمده برای او باعث شد تا تمامی جناح ها او را بپذیرند. در میان نامزدهای باقی مانده در گردونه انتخاباتی او تنها نامزدی بود که به چند دلیل منحصر به فرد بود.

او یک روحانی است و از این حیث، روحانیون وی را قبول دارند، گرچه هرگز به عنوان یک شخصیت مذهبی فعالیت نکرده. او به لطف همکاری نزدیک اش با سپاه پاسداران جمهوری اسلامی طی چندین دهه، ازسوی نظامیان که به عنوان یک قدرت پشت صحنه در ایران مطرح اند، پذیرفته شده. موقعیت چندین ساله او، به عنوان یک مسؤول رسمی در زمینه امنیت نیز، وی را در برابر دستگاه های پرقدرت امنیتی که در چهار سال اخیر تلاش کردند وجهه احمدی نژاد را خراب کنند، قابل قبول کرده است. روحانی همچنین ازسوی تکنوکرات ها و مدیران نخبه حکومت مورد قبول می باشد. او یک بازرگان موفق به شمار می رود و سال ها به عنوان مدیر عامل یکی از بزرگ ترین نهادهای سپاه پاسداران فعالیت می کرده و هزاران قرارداد پرسود را با بخش خصوصی منعقد کرده است.

ولی روحانی یک دیپلمات نیز هست و اشخاص زیادی را در خارج از کشور می شناسد. جک استراو، نخست وزیر پیشین بریتانیا و دومینیک دوویلپن، وزیر خارجه پیشین فرانسه، از او به عنوان دوست یاد می کنند.

روحانی انتخاب خود را مدیون هیچ کس نیست، بلکه ترکیب چندین حالت او را منتخب کرده است.

تا زمانی که بحث روحانی مطرح باشد، همه چیز در جهت مثبت پیش می رود.هر چند انتخاب او شامل نکات منفی نیز می شود. ابتدا اینکه او از پایگاه مردمی خاصی برای انتخاب برخوردار نبود. بسیاری از کسانی که به او رأی دادند، این کار را بسیار ساده انجام دادند، زیرا نامزدهای جناح رقیب را نمی پسندیدند. آنها روحانی را به عنوان تنها گزینه موجود در برابر ولایتی، جلیلی، و قالیباف می دیدند که ـ– البته شاید به غلط –ـ از گزینه های خامنه ای به شمار می رفتند. آنها برای اعتراض علیه رهبر، روحانی را برگزیدند.

روحانی برای نشان دادن خود به عنوان رییس جمهور، قادر است از تمامی منابعی که دراختیار اوست بهره ببرد و یک پایگاه شخصی مورد حمایت برقرار سازد. ولی این موضوع زمان می برد و تجربه احمدی نژاد نشان داد که این کار آسانی نیست.

انتخاب روحانی یک نکته منفی دیگر نیز دارد. روحانی در میان هفت رییس جمهور در جمهوری خمینی، با کمترین میزان رأی انتخاب شده؛ کمی بالاتر از ۵۰ درصد. میانگین در میزان رأی شش رییس جمهور قبلی بیش از ۷۰ درصد است، درحالی که خامنه ای اولین رییس جمهوری است که با ۹۶ درصد آرا به عنوان رییس جمهور انتخاب شد. انتخابات ۱۴ ژوئن به لحاظ تعداد رأی دهنده دومین انتخابات کم حضور در تاریخ انتخابات ریاست جمهوری ایران است. تعداد رأی دهندگان در انتخابات چهار سال پیش در حدود ۱۲ درصد بیشتر بود. جالب تر آنکه این تعداد در شهرهای بزرگ کم ترین رقم خود را ثبت کرده. از شش و نیم میلیون رأی جمع شده برای روحانی، در تهران حدود یک میلیون و دویست هزار رأی به صندوق ها ریخته شده. نبود حمایت در شهرهای بزرگ قابل تأمل است اگر بخواهیم روحانی را حامل یک برنامه اصلاحاتی و مورد قبول طبقه متوسط شهرنشین بدانیم.

روحانی با یک مشکل بزرگ دیگر نیز روبروست. اینکه هیچ کس به طور کامل نمی داند که او به واقع کیست. بسیاری، خواست ها و تمایلات خود را مطرح کرده اند و اگر او نتواند این خواست ها را برآورده سازد، علیه او موضع گیری خواهند کرد. این همان حالتی است که برای محمد خاتمی نیز اتفاق افتاد؛ یک شخصیت آراسته و محجوب، ولی یک سیاستمدار ضعیف، که ابتدا به عنوان نامزد ضد حاکمیت وارد ریاست جمهوری شد و هشت سال بعد مورد بدنامی قرار گرفت. ایرانیان از هم اکنون لیست بلند بالای خواست های خود را برای روحانی در اینترنت منتشر کرده اند تا او آنها را برآورده سازد.

بسیاری از او خواسته اند که ابتدا زندانیان سیاسی را آزاد کند. برخی دیگر نیز از او خواسته اند که از سقوط ارزش ریال جلوگیری کند و روند تورم را که به ۳۰ درصد رسیده متوقف سازد. برخی معتقدند که انتخاب او باعث پایان یافتن تحریم های اعمال شده ازسوی ایالات متحده، سازمان ملل و اتحادیه اروپا خواهد شد.

کشورهای بزرگ نیز به نوبه خود این آرزو را در سر می پرورانند که روحانی بتواند معضل پرونده هسته ای را با یک چوب جادویی حل و فصل کند. ممکن است که انتظارات بیش از حد، ریاست جمهوری روحانی را قبل از شروع از مسیر خود خارج کند.

هیچ کس نمی داند ریاست جمهوری روحانی چگونه می تواند منجر به حل مشکلات شود. باید صبر کنیم و ببینیم که آیا او خواهد توانست حتی کابینه خود را تشکیل دهد و کنترل وزارتخانه های کلیدی مانند وزارت اطلاعات و امنیت، وزارت خارجه، وزارت دفاع، وزارت کشور، و وزارت نفت را در دست بگیرد.

به من گفته اند که روحانی درحال مذاکره با آیت الله خامنه ای است که ریاست جمهوری خود را با یک اقدام سمبولیک بزرگ مانند پایان بخشیدن به حصر خانگی میرحسین موسوی و مهدی کروی آغاز کند. در صحنه بین المللی، براساس گزارش ها، او به دنبال کسب مجوز برای انجام اولین دیدار رسمی اش به عربستان سعودی است تا تنش ها را در منطقه کاهش دهد و یک راه حل مشترک برای تراژدی سوریه بیابد.

آنهایی که امید زیادی به روحانی بسته اند بهتر است قدری انتظارات خود را کم کنند. به هرحال، در سیستم خمینی، حرف آخر را همیشه رهبر می زند و این مسأله در ماده های ۱۱۰ و ۱۷۶ قانون اساسی به وضوح آمده. طی دو سال اخیر، خامنه ای اقتدار خود را مجدداً با شدت بیشتری اثبات کرده و مصمم است که خود را به عنوان تنها تصمیم گیرنده در ایران بشناساند.

روحانی به مانند دیگران اسلاف خود، با رهبر برخوردهایی خواهد داشت. ولی مهم این است که این برخوردها در چه حوزه و به چه شیوه ای صورت می گیرد.

خوشبختانه روحانی وعده هیچ چیز را نداده. نماد کمپین انتخاباتی او، کلید نقره ای، یک گزینه مناسب بود. یک کلید در را باز می کند، ولی ما نمی دانیم چه چیزی پشت دری که او باز می کند نهفته است.

از دل «نمایش انتخابات» و «مضحکه مناظره»، سیمای راستین «رئیس جمهور» سر برمی کشد: «جان فدای سیدعلی» ودرست درخردادی که » انقلاب اسلامی» فردایی را وعده می داد که » جان نثار» ان » شاهنشاه آریامهر» را براند و بجای «استبداد» دیر پای شرقی «آزادی» به ارمغان بیاورد.

علی مطهری، درسالگردی دیگرازروزی که یادآور «ظهور» و «رحلت» بنیانگذار جمهوری اسلامی است، سلطه «تملق»و «سکوت» را که سبب «ایجاد شرایط فعلی» در ایران شده است، به گردن اقتدارگرایان می اندازد و از رهبرشان که» سیدعلی» باشد، درمی گذرد.

ونامزدها به صف شده اند تاردای «جان فدا» یی بتن کنند. به نوشته بیانیه نهضت آزادی ایران: «تصمیم گیرندگان مرکزیت نظام با تایید صلاحیت حساب شده هشت نفر از داوطلبان و نفی رقابت موثر در میان کاندیداها، برآنند تا مهره ای گوش به فرمان و مطیع مطلق رهبری را برگزینند.»

و در صف اول سعید جلیلی نامی ایستاده است که هیچکس نمی داند درکدام حادثه جنگ با عراق یک پایش از دست رفته و حالا به قلم کردن هردو پای ایران – آزادی واستقلال- برخاسته است. فیلمی ازاو پخش می شود که دختری قران بدست که خود را «دانشجو» می نامد، برابرش ایستاده و می پرسد:

-ـ آیا شما به این قرآن در مقابل دانشجوها قسم می‌خورید جان فدای سید علی هستید یا نه؟

دبیر شورای امنیت ملی که تحریم هولناک کنونی از برکات سیاست مشترک اوبا سید علی خامنه ای و محمود احمدی نژاد است، وبرخلاف مناظره تلویزیونی باچتری جای مُهر را بر پیشانی نپوشانده، جواب می دهد:

-ـ انشاءالله هستم.

وآخرین سخنانش هم که بوی نفرت و جنگ ویرانی می دهد، همزمان رسانه ای می شود: «امروز دشمنان با تمام ابزارهای خود تاب مقابله با ما را ندارند. امروز به گفته رهبر معظم انقلاب ما در موقعیت بدر و خیبریم، و ما نخواهیم گذاشت ما را به اسم تنش‌زدایی از پشت خیمه‌های دشمن عقب بکشند. اگر قرار باشد با شعار تنش‌زدایی و هر حرفی که دشمن می‌زند عقب بنشینیم که دیگر چیزی از این کشور باقی نمی‌ماند. امروز دفاع از مسئله هسته‌ای تنها دفاع از یک مسئله نیست، بلکه دفاع از تمام منافع کشور اسلامی ما است. دولتی موفق خواهد بود که دقیقاً پشت سر رهبری حرکت کند.برخی می‌خواهند موفقیت ملت ایران را نادیده گرفته و ما را در شعب ابی‌طالب بدانند در حالی که مردم ایران در پشت خیمه‌های دشمن هستند و نباید برخی اشخاص با تحلیل‌های غلط، ظرفیت ملت ایران را اشتباه جلوه دهند.»

نوشته اکبر گنجی، بهترین پاسخ به اعلان جنگ کسی است که هم زمام پرونده هسته ای را دردست دارد و هم برای»جان فدایی سیدعلی» که لابد جانشین عنوان» رئیس جمهور»می شود، گویا پیشاپیش گزینش شده است: «نیروهای ایران در پشت خیمه‌های دشمنان-آمریکا، اسرائیل و دولت‌های غربی به تعبیر خامنه‌ای- قرار نداشته و در حال فتح خیبر نیستند. ایران در حال محاصره تمام‌عیار است و تیم خامنه‌ای/جلیلی و دیگران «آقا اجازه»ها این فرایند را تسریع خواهند کرد.»

سهراب بهداد ـ– کارشناس اقتصادی-ـ می نویسد: «ديدگاهی که جليلی آن را نمايندگی می‌کند، «مژده» اش به مردم ايران نه تنش‌زدايی که ادامه تنش‌آفرينی و تنش‌ستايی است. سياستی که سال‌هاست مردم ما هزينه آن را پرداخته‌اند و جليلی، کارگزار رهبر در مقام رياست جمهوری، بشارت می‌دهد که داستان «جنگ، جنگ تا پيروزی!» داستان بی‌انتهای جمهوری اسلامی است.»

یکی از آخرین هزینه ها که همین هفته خبرش می رسد، پرداخت ماهیانه ۱۳ تا ۱۵ میلیون پوند به حماس است که به تازگی به دلیل حمایت این گروه از قیام مردم سوریه، قطع شده است.

اخبار مکرری می رسد که درقول مرتضی آقا تهرانی-ـ معلم اخلاق دولت پا به گوراحمدی نژاد-ـ خلاصه می شود: «جليلی می‌تواند نامزد دولت باشد.» محمدرضا باهنر، نايب رييس مجلس، می گوید: «گروه احمدی نژاد و جليلی به هم می خورد.»

روزنامه الحیات می نویسد: «تندروها در ایران به دنبال پیروزی سعید جلیلی در انتخابات ریاست جمهوری هستند.گفت وگوها و مذاکرات فشرده بین نمایندگان محمود احمدی نژاد و سعید جلیلی به منظور حمایت از او به عنوان کاندیدای نهایی تیم احمدی نژاد در جریان است.»

منابع خبری می گویند که رحیم مشایی – نامزد رد صلاحیت شده – تمامی ستاد انتخاباتی خود را به جلیلی داده است.

کاندیدای دیگر متوقف شده- هاشمی رفسنجانی- مانند محمدخاتمی مهر سکوت برلب زده و تنها از علت «امنیتی» رد صلاحیت خود د رآخرین لحظه و بعداز حضور وزیر اطلاعات و چهار معاونش درشورای نگهبان خبرداده است. حتی واشنگتن پست هم درآنسوی دنیامی داند که «حیدرمصلحی، بد ستورسیدعلی خامنه ای این ماموریت را انجام داده است.»

حسن روحانی، تائید دو مردسکوت زده را انتظار می کشد: «اینکه چه زمانی و چگونه از من حمایت می‌کنند نباید زیاد عجله کرد و من فکر می‌کنم دود سفید مشاهده شود».

سعید جلیلی- تیغ عریان «طالبان شیعی» حاکم برایران است که ازقضا همین هفته با یک هیات سیاسی ازهمتایان افغانی خود در تهران دیدار می کنند. هفت نفردیگر، در برابر سیاست ایران برافکن اویا موضع سکوت دارند و یا – مثل محسن رضایی- روش ها را هدف می گیرند: «در لبنان و سوریه ما هزینه می‌پردازیم، ترکیه سود می‌برد.نگاه پادگانی و رضاخانی دولت با مردم را تغییر می دهم. چینی ها مثل قوم مغول به بازار ما حمله کرده اند».

و «رضا خان حزب الهی»، برای پوشیدن رخت غلامی، هر روز بیشتر از دیروز چهره عریان می کند. تائید سانسوراینترنت ازآخرین مواضع محمدباقر قالیباف است و گشودن راه جنگ ازتازه ترین سخنانش: «مردم ما مردمی هستند که می‌خواهند همیشه عزتشان در مقابل ظالمین حفظ شود؛ بنابراین ما هیچ‌گاه عزت مردم را نمی‌دهیم که نان و اقتصاد را حل کنیم.»

از طبیب و حبیب «آقا» خبر داغ از لندن می رسد. روزنامه «سعودی الوطن» می نویسد: «چند ماه پیش دیپلماتی افغانی که از سفر رسمی به انگلستان بر می گشت، از قول مقامات انگلیسی اعلام کرد که آنها به انتخاب دکترولایتی نظر مساعد دارند.»

براساس اخبار موثق برخی از نیروهای سابق امنیتی جمهوری اسلامی هم در تهران این دیدگاه انگلیسی ها را تائید می کنند.

چهارشنبه شب، هنوز بحث بر «مضحکه مناظره» هشت نامزد «نظام» ادامه دارد که دور دوم مناظره ها می رسد و «سئوال‌های سیرک مناظره انتخابات» دستخوش شوخی های تازه می شود و این «تئاتر سیاسی» مورد بحث قرار می گیرد. کسی بانقل قول از میر حسین موسوی کار را تمام می کند: «اينجانب چون به صحنه می‌نگرم آن را پرداخته شده برای اهدافی فراتر از تحمیل یک دولت ناخواسته به ملت، که تحمیل نوع جدیدی از زندگی سیاسی بر کشور می‌بینم».

فضای سیاسی و رسانه ای چنان تحت تاثیر انتخابات است که خبرهای بسیار مهمی در سایه می ماند.

درتکذیب ادعای بشاراسد توسط روس ها می توان گسترش دامنه جنگ رادید: «سامانه موشکی اس ۳۰۰ به سوریه نرسیده است.» حتما برای شرکت درمرحله جدید جنگ است که یوسف قرضاوی، از روحانیون سرشناس سنی ساکن قطر، حکم جهاد می دهد واز «مسلمانان سنی» می خواهد تا برای جنگ علیه حکومت بشار اسد و حزب‌الله لبنان برخیزند.

آژانس بین المللی انرژی اتمی بر «احتمال پاک شدن تمامی آثار هسته‌ای در پارچین» اصرار می ورزد. یوکیو آمانو، مدیر کل آژانس، می گوید: «مذاکرات هسته‌ای با ایران به صورت دور باطل درآمده است.»

کانادا به دلیل «نگرانی جدی» از برنامه‌های هسته‌ای ایران و «بی‌نتیجه بودن مذاکرات» با این کشور، تمامی روابط تجاری خود با » نظام» را قطع می کند.

رضا تقی زاده-ـ تحلیل گر سیاسی ـ– می نویسد: «اسرائیل پایان تابستان سال جاری را زمان تصمیم‌گیری نهایی در مورد ایران اعلام کرده است. شورای حکام آژانس تا پیش از انقضای مهلت تعیین شده از سوی اسرائیل تنها برای برگزاری یک اجلاس فصلی دیگر و مرور یک گزارش دیگر دبیرکل آژانس از «پیشرفت‌های اتمی ایران» فرصت خواهد داشت. حتی در صورت پرهیز از اقدام غافلگیرانه خارجی، برای خروج مسالمت آمیز از بن بست اتمی ایران، زمان زیادی باقی نمانده است.»

اسرائیل به قطعنامه ای در سنای آمریکا پشتگرم است که اخیراً با ۹۹ رأی از ۱۰۰ رأی به تصویب رساند که در صورت حمله نظامی اسرائیل به ایران، دولت آمریکا باید به حمایت سیاسی و اقتصادی و نظامی اسرائیل برخیزد.

تولید نفت اوپک برخلاف خواست جمهوری اسلامی کاهش نمی یابد.

تازه‌ترین تحريم‌های آمريکا صنايع پتروشيمی، خودرو سازی و «ریال» را هدف قرار می دهد.

در واکنش غیر مستقیم به تحولات سیاست داخلی تهران و ادامه مذاکرات بی‌نتیجه اتمی، دنیس راس، مشاور پیشین دولت اوباما در امور خاورمیانه و دیوید ماکوفسکی، کارشناس موسسه تحقیقات خاور نزدیک، مقاله ای را در روزنامه واشینگتن پست انتشار می دهندو راه حل براه آوردن ایران را «نشان دادن عزم آمریکا به اقدام (نظامی) در صورت به نتیجه نرسیدن مذاکرات» معرفی می کنند.

بیانیه نهضت آزادی ایران تاکیددارد: «تیم خامنه‌ای/احمدی‌نژاد/جلیلی کشور را به وضعیت بسیار خطرناکی انداخته‌اند. تحریم‌های فلج کننده اقتصادی – که در حال افزایش است- به تنهایی می‌تواند جامعه را از درون نابود سازد. ضمن آنکه عدم توافق با دولت‌های غربی ممکن است موجب تهاجم نظامی به ایران شود.»

مصطفی تاج‌زاده، در پیامی از زندان اوین، انتخاب اعضای شورای نگهبان از میان افراطی‌ترین افراد یک جناح خاص و حمایت مطلق از اقدامات و تصمیمات غیرقانونی این شورا را از جمله بدعت‌های علی خامنه‌ای می داند.

استیون هدلی، مشاور امنیت ملی جورج بوش، در یک مستند تلویزیونی فاش می کند: «هم بوش و هم اوباما می خواستند با رهبر ایران مستقیما گفت وگو کنند اما آیت الله خامنه ای به هر دوجواب منفی داده است. آیت الله خامنه ای همواره خواسته که مذاکرات هسته ای را از طریق یک واسطه پیش ببرد، چون این کار به او امکان می دهد که در نهایت حرف آخر را بزند.»

هفته دوم خرداد ۱۳۹۲ تمام می شود؛ خردادی که سر منشاء «نظام» جمهوری اسلامی است. نظامی که «اسلام» را در رویا به «پشت خیمه های دشمن» می برد و ایران را در واقعیت در معرض هولناک ترین حادثه تاریخ خود قرار داده است. عموم صاحبنظران معتقدند:»سوریه‌ای شدن ایران یک احتمال ضعیف نیست، قطاری است که مدت‌هاست به راه افتاده است.»

استبداد شرقی که سرطان وخیم تاریخ ماست، همچنان بر سرنوشت ملت ایران پنجه افکنده و جمهوری اسلامی که خود برآمده از انقلابی ضد استبدادی بود، به تدریج با قلب ماهیت به استبدادی خشن و عریان تراز استبداد سلطنتی تبدیل شده است. اینک سفینه سرنوشت ملت ما به سکانداری ناخدائی که با بی اعتنائی به خواست اکثریت سرنشینان، و همسوئی با جمعی از سرداران افراطی خدائی می کند، به سرعت به گرداب حوادث و توفان هائی می شتابد که جز فروشکستن و غرق شدن سرانجامی ندارد.

از نمایش انتخاباتی ریاست جمهوری ۹۲ که به تصریح بیانیه سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی «از هم اکنون ماهیت و فرجام آمرانه و استبداد مأبانه آن هویداست، » کسی بر کشیده خواهد شد که » جان فدای» نیرومندترین و خطرناک ترین دیکتاتور ایران، یعنی «سید علی خامنه ای» باشد.

رای مورد نظر «نظام» را در تهران تعیین می کنند، امانتیجه انتخابات از هم اکنون دراصفهان اعلام شده است.

شک نیست سر مهندس انتخابات، فریاد «دیکتاتور دیکتاتور، خوابت آشفته بادا» را ازمراسم خاکسپاری آیت‌الله طاهری در اصفهان می شنود. واگر سرازپنجره بیرون کند، صف دراز دیکتاتورهای تاریخ را می بیند که در «سقوط اصفهان» بخاک ذلت افتادند و صدایشان از «نصف جهان» به همه جهان رفت و واگویه بن علی ومبارک و قذافی و صدام شد و حالا راه آمدن به تهران را از دمشق هموار می کند.

شاید، شاید بتوان خرداد پر خطر ایران سوز دیگری را با پوزخند تمسخری درمان کرد که میراث تاریخ دراز نبرد ایرانیان با انواع «سید علی» هاست و آخر شب چهارشنبه به فضای مجازی راه می یابد:

«جلیلی» گفتی و کردی کبابم

از این «ظرفیتت» من درعذابم

پدر زن بود او «حداد عادل»

فدای مجتبی از جان و از دل

کلیدی دارد و «روحانی» است او

رفیقِ فاب رفسنجانی است او

«وزیر خارجه» محبوب آقا

همیشه وصلِ به جاهای بالا

یکی درد و یکی درمان پسندد

«رضایی» رای محرومان پسندد

مهندس با «غرض» آمد به میدان

جهان را با تورم کرده حیران

براش شهرداریم کم بود «باقر»

از این رو حالتش غم بود «باقر»

بیا «عارف» شو و غم را رها کن

میان گریه کردن هم صفا کن